به خانواده دادگر بپیوندید


Email/ایمیل
Name/نام

برنده جایزه یا بازنده ساده‌لوح

در سال 1999، آقای ریچارد، نامه‌ای از طرف مجله تایم “Time” دریافت کرد. در این نامه، این جمله با خطوط واضحی به چشم می‌خورد. “آقای ریچارد برنده جایزه...

682
682
Share

در سال 1999، آقای ریچارد، نامه‌ای از طرف مجله تایم “Time” دریافت کرد. در این نامه، این جمله با خطوط واضحی به چشم می‌خورد.

“آقای ریچارد برنده جایزه نقدی به مبلغ 833,337 دلار است”

هرچند با بررسی دقیق‌تر نامه، قسمت اول جمله که با خط کوچک‌تری نوشته شده بود، قابل مشاهده بود. جمله اینگونه شروع می‌شد که “اگر شما برگه ورود به مسابقه جایزه بزرگ تایم را به ما برگردانید و به تمام سوالات آن پاسخ درست دهید، ما رسما اعلام خواهیم کرد که…”

این جملات شرطی دو قسمتی و استفاده از خطوط بزرگ و کوچک برای جلب توجه بیشتر در مورد مبلغ جایزه، در چند قسمت دیگر نامه نیز قابل مشاهده بود. جملاتی مثل “چکی به مبلغ 833,337 دلار برای آقای ریچارد در راه است” و یا “مجله تایم اجازه پرداخت مبلغ 833,337 دلار به آقای ریچارد را دارد” البته این جملات نیز با یک جمله شرطی دیگر همراه می‌شدند.

با خواندن این جملات، آقای ریچارد که با دیدن این جایزه با ارزش شروع به خیال پردازی کرده بود، باور کرد که واقعا برنده 833,337 دلار شده است. به همین دلیل، او برگه ورود به مسابقه و همچنین عضویت دوساله در مجله تایم که همراه این برگه بود را نیز امضا کرد و برای مجله تایم فرستاد. یک ماه بعد آقای ریچارد شماره جدید مجله تایم را دریافت کرد ولی خبری از جایزه نقدی نشد. او که از این مسئله ناراضی بود با مجله تایم تماس گرفت تا موضوع را روشن کند. در این تماس تلفنی او آگاه شد که شماره برگه ورود به مسابقه او جز شماره‌های برنده در مسابقه نبوده است و او در واقع برنده هیچ جایزه نقدی نشده است.

آقای ریچارد که حس می‌کرد تبلیغات مجله تایم او را گمراه کرده است، به دادگاه استانی کبِک برای گرفتن خساراتی که متحمل شده بود شکایت کرد. دادگاه کبِک مبلغ 1000 دلار را برای جبران خسارت‌های او و مبلغ 100,000 دلار را به عنوان خسارت تنبیهی برای مجله تایم برای تبلیغات گمراه‌ کننده‌اش در نظر گرفت. اما دادگاه تجدید نظر، با این رای موافقت نکرد و قاضی این دادگاه اعلام کرد که مجله تایم برخلاف قانون حمایت از مصرف‌کنندگان عمل نکرده است، زیرا نامه‌ای که آقای ریچارد گرفته است هیچ‌گاه یک مصرف‌کننده با سطح سواد، هوش و کنجکاوی معمول را گمراه نمی‌کند. قاضی همچنان حکم کرد که “در واقع یک مصرف‌کننده معمولی حتما به بردن این جایزه بزرگ نقدی شک خواهد کرد.”

اما این پرونده همینجا متوقف نشد و راه به دادگاه عالی کانادا پیدا کرد. در سال 2012، در این دادگاه تمام قضات به اتفاق رای دادگاه تجدید نظر را رد کردند.

قضات این دادگاه اعلام کردند که برای اثبات گمراه کننده بودن یک تبلیغ، باید به معنا و اثر اولیه آن در استفاده روزمره از دید یک فرد بی‌تجربه و زود باور توجه کرد. این فرد بی‌تجربه و زود باور که معمولا تبلیغات را با عجله نیز می‌خواند “تنها توجهی سطحی به مطالب کلی و نکات اصلی تبلیغات می‌کند و وقتی برای خواندن جزئیات صرف نمی‌کند. در واقع دادگاه نباید این تبلیغات را از دید یک مصرف‌کننده دقیق که چندبار یک مطلب را از اول تا آخر می‌خواند، بسنجد.”

در ادامه قضات رای دادند که “صورت کلی تبلیغات مجله تایم گمراه‌کننده بوده است و آقای ریچارد را به این باور رسانده است که برنده جایزه نقدی شده است.”

در نهایت، آقای ریچارد بعد از 13 سال،  از دادگاه عالی کانادا مستحق به گرفتن 1000 دلار خسارت و همچنین 15,000 دلار خسارت تنبیهی برای عمل خلاف قانون مجله تایم شد. رای این دادگاه محدودیت زیادی را برای تبلیغات ایجاد کرده است و شرکت‌های  تجاری باید از استفاده هرگونه جمله، طراحی و… گمراه کننده درتبلیغاتشان بپرهیزند.

In this article