به خانواده دادگر بپیوندید


Email/ایمیل
Name/نام

روز جهانی دموکراسی جایگاه کانادا در دنیا

واژه‌ “دموکراسی” یکی از آن اصطلاحاتی است که در تمام مدت در اخبار، اینترنت یا صحبت‌های سیاسی مردم آن را می‌شنویم. اغلب اوقات، این اصطلاح در ارتباط با...

88
88
Share

واژه‌ “دموکراسی” یکی از آن اصطلاحاتی است که در تمام مدت در اخبار، اینترنت یا صحبت‌های سیاسی مردم آن را می‌شنویم. اغلب اوقات، این اصطلاح در ارتباط با کشورهای توسعه‌یافته به کار می‌رود و لغت بسیار مسحور کننده‌ای است که اکثر جوامع، خواهان آن هستند. اما واقعاً دموکراسی چیست؟
بر اساس تعریفی که در دانشگاه استنفورد آمده است، به طور کلی دموکراسی دارای چهار عنصر اصلی است:

۱-یک سیستم سیاسی برای انتخاب و جایگزینی دولت توسط انتخابات آزاد.
۲-مشارکت فعال مردم به عنوان شهروند در سیاست و زندگی اجتماعی.
۳-حفاظت از حقوق بشر تمام شهروندان.
۴-حاکمیت قانون که در آن قوانین و عملکردها به طور یکسان در میان مردم اِعمال می‌شود.

در این نظام حکومتی، مردم حق دارند رهبران خود را انتخاب کنند و همچنین از آن‌ها بخواهند که پاسخگوی سیاست‌هایی باشند که اِعمال می‌کنند. مردم یک ملتِ دموکرات می‌توانند افراد حاکم و افرادی را انتخاب کنند که تصمیم‌گیرندگان دولت‌های محلی و فدرال آن‌ها خواهند بود. برای تصویب قوانین و سیاست‌هایی که در مجلس مطرح می‌شوند، نیاز به رأی اکثریت است. به عبارتی دیگر، حتی اگر برخی معتقد باشند که بهترین تصمیم اخذ نشده، معیار، رأی اکثریت است. در همین اثنا، از حقوق اقلیت‌ها نیز به طرق مختلف حمایت می‌شود.

افراد یک کشور دموکراتیک آزاد هستند تا بدون تحمل هیچ‌گونه عواقبی، از حکومت خود انتقاد کنند و کسانی که بر مسند قدرت هستند نیاز به جلب رضایت مردم دارند تا بتوانند همچنان به حکومت خود ادامه دهند.
انتخابات آزاد و منصفانه برای یک ملت دموکراتیک بسیار مهم است. برای این که روند انتخابات بی‌طرفانه باشد، رأی‌گیری باید توسط نهادهای حرفه‌ای و بی‌طرفی انجام شود که با نامزدهای انتخاباتی به طور یکسان و عادلانه رفتار می‌کنند. از طرفی دیگر، رأی‌دهندگان باید بتوانند بدون این که با عواقب ناخوشایندی روبرو شوند به فرد مورد نظرشان رأی دهند.

در یک کشور دموکراتیک، هر شهروندی دارای حقوقی اساسی است که دولت نمی‌تواند از او بگیرد. آزادی اندیشه، اعتقاد و تجمع از بارزترین حقوقی است که اعضای یک ملت دموکراتیک دارای آن هستند. برای این که دموکراسی حتی در هنگام بروز اختلاف نظر به کار خود ادامه دهد، هیچ گونه خشونتی نباید اِعمال شود. مردم باید حق داشته باشند عقاید خود را ابراز کنند و در عین حال به قانون احترام بگذارند.
اعتقاد بر این است که یونانی‌های آتن باستان این مفهوم را در پیش گرفتند و نخستین ملتی بودند که دموکراسی را به کار بردند.

دموکراسی در کانادا
آیا کانادا یک کشور دموکراتیک است؟
بر اساس گزارش واحد اطلاعات اقتصادی، کانادا به عنوان یکی از ۱۹ کشوری شناخته شده است که دموکراسی کامل در آن حاکم است. در این گزارش که در سال ۲۰۱۷ انجام شد، کانادا با کسب امتیاز ۱۵/۹ از ۱۰، ششمین رتبه را در این راستا از آنِ خود کرد. سه کشور برتر جهان عبارت بودند از: نروژ در مقام اول، ایسلند در مقام دوم و سوئد در مقام سوم. همچنین این گزارش نشان داد که تنها ۵/۴ % از جمعیت جهان در کشورهایی با دموکراسی کامل و ۳/۴۴ % با دمکراسی ناقص زندگی می‌کنند و مابقی تحت رژیم استبدادی به زندگی خود ادامه می‌دهند. جای تعجب ندارد که کره شمالی آخرین جایگاه را در این میان دارد.

در حال حاضر، ایالات متحده با امتیاز ۹۸/۷ رتبه‌ بیست و یکم را در جهان دارد و به نوعی دارای دموکراسی ناقص است. ایالات متحده در سال ۲۰۱۶ جایگاه خود را در میان کشورهایی که دموکراسی کامل دارند از دست داد.
با وجود این که کانادا رتبه‌ بالایی دارد، اما ما همچنان می‌توانیم بر روی مشارکت سیاسی خود کار کنیم. از طرفی، امتیاز آزادی‌های اجتماعی و مدنی ما ۱۰ از ۱۰ می‌باشد. آزادی‌های اجتماعی شامل آزادی بیان، مذهب و فرهنگ است.

برخی معتقدند گرچه کانادا به طور تئوری دارای دمکراسی است اما ما عملاً دارای دموکراسی کامل نیستیم. دلیل این اعتقاد در فرآیند انتخابات نهفته است. بر اساس انتخاباتی که در سال ۲۰۱۵ به عمل آمد، لیبرال‌ها (آزادیخواهان) تنها توسط ۲۶ % از رأی‌دهندگان واجد شرایط انتخاب شدند. مفهومش این است که ۷۴ % از کانادایی‌ها یا رأی ندادند و یا این که به حزب دیگری رأی دادند. در واقع در آنتاریو تنها
۱۹ % از رأی‌دهندگانِ واجد شرایط، رأی دادند.

این فقدان رأی‌دهی دو دلیل عمده دارد. اولین تقصیر را می‌توان متوجه‌ شهروندانی کرد که حقوق شهروند‌شان را به جا نیاورده‌اند. بنا به دلایل عدیده، رأی‌دهندگانِ واجد شرایط تصمیم گرفتند که در انتخابات شرکت نکنند و سهمی در روند تعیین مسئولان دولتی آینده‌شان نداشته باشند. دومین تقصیر را می‌توان متوجه‌ سیستم آموزشی کرد که دانش‌جویان را آماده‌ مشارکت‌های سیاسی و مسئولیت‌های‌شان نمی‌کند تا حقوق دموکراتیک خود را به جا آورند.

این امر برای سیاستمداران بسیار ناخوشایند است. اگر احزاب بتوانند حتی گروه کوچکی از رأی‌دهندگان را برای رأی‌ دادن به حزب خود دور هم جمع کنند، آن‌وقت است که مشارکتِ تعداد کمی از رأی‌دهندگان به نفع آن‌ها خواهد بود و شانس پیروزی‌شان را در انتخابات افزایش می‌دهد.

در حالی که دولت کنونی آنتاریو حق قانونیِ حاکمیت را دارد، اما در حقیقت اکثریت مردم به دولت رأی نداده‌اند. رأی مردم حتی به ۵۰ % هم نمی‌رسد. تنها دلیل پیروزی دولت کنونی این بود که در میان تعداد کمی از رأی‌دهندگان بیش‌ترین درصد را به خود اختصاص داد.
برای حل این مشکل، سوئیس طرحی را ارایه کرده است. در سوئیس، سیاستمداران برای مجلس کشور انتخاب می‌شوند اما سیاست‌های اصلی فدرال مستقیماً در ارتباط با عموم مردم هستند و مردم می‌توانند توسط رفراندوم رأی بدهند. به علاوه، برای این که سیاستی به قانون تبدیل شود، باید حداقل توسط دو سوم از رأی‌دهندگان حمایت شود.

خطای دیگری که کانادا در رابطه با دموکراسی مرتکب می‌شود فقدان مشارکت عمومی در هنگام انتخابات اعضای مجلس است. تقریباً هر یک از سیاستمداران، از اعضای کابینه گرفته تا قضات و رهبران نظامی، همگی توسط نخست وزیر منصوب می‌شوند و کسی حق اظهار نظر ندارد.

مسلماً یکی از بحث‌برانگیزترین مشاغل مربوط به قضات است. برای یک ملت بسیار حائز اهمیت است که قضات خود را انتخاب کند زیرا سیستم قضایی هر کشور باید بی‌طرف‌ترین و عادل‌ترین سیستم باشد چراکه با افراد آسیب‌پذیر در تماس است. در یک دادگاه کیفری، در حالی که دادستان‌ها حاضرند تا از سلامت جامعه حمایت کنند، قضات باید برای متهمانی که جزو اقلیت هستند، محاکمه‌ای عادلانه برقرار سازند. از این رو، برای برقراری عدالت، قضات باید بر اساس آنچه برحق و صحیح است رأی‌گیری کنند نه آنچه اکثریت می‌گویند. این سطح از عدالت و بی‌طرفی هنگامی قابل حصول است که قضات توسط رأی‌گیری انتخاب شوند، نه توسط تعدادی از اعضای دولت که جزو حزب سیاسی خاصی هستند.

روز جهانی دموکراسی
در سال ۲۰۰۷، مجمع عمومی سازمان ملل متحد به منظور ترویج اصول اساسی دموکراسی، ۱۵ سپتامبر را به عنوان روز جهانی دموکراسی نامگذاری کرد. هدف سازمان ملل متحد ارتقاء ارزش‌های آزادی و احترام به حقوق بشر در هر یک از نقاط جهان است.

امسال افراد همانند سازمان‌های مختلف با یکدیگر برای دموکراسی و افزایش آگاهی مردم در مورد اهمیت آن به کار می‌پردازند. فقدان دموکراسی منجر به فقدان رعایت حقوق بشر خواهد شد. این دو مفهوم با یکدیگر رابطه‌ای تنگاتنگ دارند. دموکراسی برای برخی کشورها هدف است و برای برخی دیگر پیشرفت. در هیچ کشوری دموکراسی به معنای مطلق وجود ندارد. باید کارهای زیادی انجام شود تا بتوان به معنای واقعی به دموکراسی دست یافت.

In this article

Join the Conversation