به خانواده دادگر بپیوندید


Email/ایمیل
Name/نام

نکاتی در مورد حقوق کار

بسیاری از ما قسمت اعظم زندگی خود را به عنوان کارمند یا کارفرما می‌گذرانیم. ولی بسیاری از اوقات، آشنایی مختصر و ساده‌ای  از حقوق و مسئولیت‌هایمان در محیط...

1278
1278
Share

بسیاری از ما قسمت اعظم زندگی خود را به عنوان کارمند یا کارفرما می‌گذرانیم. ولی بسیاری از اوقات، آشنایی مختصر و ساده‌ای  از حقوق و مسئولیت‌هایمان در محیط کار داریم. کارفرمایان و کارمندان هر کدام دارای وظایف قانونی و عرفی متفاوتی در محل کارشان هستند. پیش از شروع این مطلب، بهتر است به این نکته اشاره کرد که این مقاله در خصوص روابط کاری بین کارمند و کارفرما است و  بررسی  قراردادهای پیمانکاری موضوع دیگری است که در مقالات بعدی به بررسی آن خواهیم پرداخت .

معمولا رابطه کاری از یک قراداد شفاهی یا کتبی شروع می‌شود و  با شروع این قرارداد، کارمند توافق می‌کند که برای کارفرما به صورت تمام‌وقت یا پاره‌وقت برای مدت معین یا غیر معینی کار کند. در ازای آن کارفرما متعهد می‌شود مبلغی به عنوان حقوق سالانه یا ساعتی به وی پرداخت کند. در این رابطه کارفرما انتخاب می‌کند که کارمند کی، کجا و چگونه وظایف خود را انجام دهد. در حالی که در قراردادهای پیمانکاری، طرفین به صورت مستقل می‌توانند انتخاب کنند که کی، کجا و چگونه کار را انجام دهند و آنها حتی می‌توانند کار را به فرد دیگری تحت قراردادی جدید واگذار نمایند. همچنین این افراد می‌توانند با شرکت‌ها و مشتریان مختلفی قرارداد کار ببندند. قوانین حاکم بر روابط قراردادهای پیمانکاری کاملاً با قوانین بین کارفرما و کارمند متفاوت است. به عنوان مثال یکسری از وظایف اولیه‌ای که کارمندان  باید رعایت کنند عبارتند از :

سر ساعت مشخص در محل کار حاضر شوند.

ساعات کاری لازم را تکمیل کنند.

صادقانه کار را انجام دهند.

حافظ اسرار کار و کارفرما باشند.

کار را به بهترین نحو ارائه دهند.

 

یکی از پیچیده ترین مسائل در این رابطه مسئولیت‌های کارفرمایان است.که در مقالات بعدی به جزییات بیشتری درباره آنها خواهیم پرداخت.

 

چه قوانینی بر روابط کاری حاکم است؟

با رشد روز افزون تکنولوژی و صنعت در سده اخیر، حقوق و مسئولیت‌های کارمندان و کارفرمایان نیز به طور گسترده‌ای رشد یافته است.    این قوانین ابتدا از تفاسیر قضات که به صورت قوانین عرفی در می‌آمد، ایجاد می شد. ولی اخیراً قوانین کار از طریق قوانین وضع شده در قوّه‌های قانونگذاری فدرال و استانی به وجود می آیند.

در ابتدا مسئولیت کارفرمایان در قبال حقوق کار، شامل پرداخت حقوق توافق شده و فراهم کردن شرایط کاری مناسب و ایمن در حد معقول بود و در ازای آن کارمندان می‌بایست به موقع سر کار حاضر می‌شدند و کار را انجام می‌دادند. ولی امروزه همه می‌دانیم که وضع نسبت به قبل پیچیده‌تر شده است. در واقع بدون یک قرارداد کتبی امضا شده و قانونی، کارمند و کارفرما هر دو اغلب خود را در یک بحث و اختلاف شدید خواهند یافت. مثلاً کارمندان می‌خواهند بدانند که آیا می‌توانند علاوه بر کار فعلی خود یک کار نیمه وقت دیگر نیز داشته باشند؟ (تا زمانیکه این کار پاره وقت اثری بر کار کارمند نداشته باشد، یا در رابطه با کار رقبای کارفرمای او نباشد، معمولاً در حقوق عرفی امکان‌پذیر است، مگر آنکه برخلاف آن توافق شود. زیرا کارفرمای اول معمولاً به سختی می‌تواند اثبات کند که کارمند رابطه کاری خود را با وی نقض کرده است.)

به محض اینکه افراد در یک رابطه رسمی کاری باشند، قوانین مختلف فدرال و استانی آنها را حمایت می‌کنند.برای مثال هر استانی شرایط کاری اولیه‌ای مثل حداقل حقوق، زمان‌های استراحت، اضافه کاری و دستمزد آن، تعطیلات رسمی با حقوق، مرخصی با حقوق و مرخصی بارداری و غیره را برای خود جداگانه وضع می‌نماید. این حقوق، حقوق اولیه‌ای هستند که یک کارمند دارا می‌باشد. قوانین دیگری نیز از قبیل  سلامت و امنیت محیط کار، حقوق بازنشستگی، مزایا و پاداش، کارمندان و حقوق بیکاری نیز وجود دارند که توصیه می‌شود در صورت بروز هر گونه مشکل حتما با یک وکیل مشورت کنید. حداقل‌های حقوق کار تنها بر کارمندان و کارفرمایان حکم‌فرماست و اثری بر روابط قرارداد های پیمانکاری ندارد.

 

تفاوت میان کارمند و پیمانکار

در واقع کارمند به کسی گفته می‌شود که معمولاً یک ناظر دارد؛ ناظر دستورات لازم را در مورد انجام چگونگی کار به او ابلاغ می‌کند  و کارمند تنها برای یک کارفرما کار می‌کند و محل کار و وسایل کار او نیز توسط کارفرما تهیه می‌شود و مالیات حقوق کارمند توسط کارفرما کسر شده و به اداره مالیات کانادا (CRA) پرداخت می‌شود.

dadgar main author
In this article