به خانواده دادگر بپیوندید


Email/ایمیل
Name/نام

کشورهای بدون سفارت

اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع، شامل 53 کشور با بیش از یک سوم جمعیت جهان (حدود 2.3 میلیارد نفر) و بیش از یک چهارم مساحت زمین (حدود 30 میلیون کیلومتر...

1323
1323
Share

اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع، شامل 53 کشور با بیش از یک سوم جمعیت جهان (حدود 2.3 میلیارد نفر) و بیش از یک چهارم مساحت زمین (حدود 30 میلیون کیلومتر مربع) است که به جز دو کشور، بقیه آن‌ها از قدیم جزیی از پادشاهی بریتانیا محسوب می‌شدند و در اواخر قرن نوزدهم و با هدف گسترش دموکراسی و حقوق بشر، تشکیل گردید. پهناورترین کشورهای عضو اتحادیه مشترک‌المنافع، کانادا (۹,۸ میلیون کیلومتر مربع)، استرالیا (۷,۷ میلیون کیلومتر مربع) و هند (۳,۱ میلیون کیلومتر مربع) هستند. 53 کشور، عضو کشورهای مشترک‌المنافع و تابع منشور آن، هستند. سی و یک کشور از این تعداد (با یک و نیم میلیون جمعیت)، جزو کشورهای کوچک، طبقه‌بندی شده‌اند.
ایجاد این اتحاد هم‌زمان بود با تلاش کشورهای مستعمره بریتانیا برای استقلال و این اتحاد، در روند استقلال کشورها بسیار موثر واقع شد. کشورهای عضو، کاملا مستقل بوده و از بابت عضویت در این اتحاد، نسبت به یکدیگر هیچ تعهدی ندارند و به اختیار خود، عضو این اتحاد شده‌اند. لذا دولت‌های عضو، هر زمان می‌توانند بدون هیچ‌گونه تعهد و عواقبی از این اتحاد خارج شوند. اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع، برای اولین بار به طور رسمی در سال ۱۹۳۱ تشکیل شد که با امضای اساس‌نامه وست مینستر، حاکمیت قانونی قلمروهای بریتانیا به رسمیت شناخته شد.
در سال 1928 و بدون اخذ موافقت قبلی دولت کانادا، بریتانیا، سر ویلیام کلارک را به عنوان نخستین نماینده عالی خود منصوب نمود. البته ناگفته نماند که سابقه حضور سیاسی کانادا در لندن به سال 1869 و اعزام یک نماینده غیر رسمی بر می‌گردد. در آن زمان، کانادا وزارت امور خارجه نداشت و نماینده اعزامی در حقیقت به عنوان نماینده شخصی نخست وزیر محسوب می‌شد. با تغییر دولت، عنوان وی به نماینده عالی سرزمین کانادا در لندن تغییر کرد و درخواست دولت کانادا در سال 1878 برای تغییر عنوان وی به وزیر مقیم، توسط دولت بریتانیا پذیرفته نشد و در عوض توسط دولت بریتانیا، عنوان نماینده عالی به وی اعطا شد و این سرآغاز اعزام نمایندگان عالی توسط دولت‌های عضو اتحاد مشترک‌المنافع به کشورهای دیگر عضو این اتحاد بود.
رهبران و روسای کشورهای عضو، هر دو سال یک ‌بار، برای بحث در خصوص مسایل اعضا و همچنین موضوعات جهانی، در مرکز نشست سران کشورهای مشترک‌المنافع، با یکدیگر ملاقات می‌کنند.
درحال حاضر، ملکه الیزابت دوم، نماد همبستگی میان تمامی ۵۳ عضو کشورهای مشترک‌المنافع است. به جز بریتانیا که الیزابت دوم خود در آن حضور دارد، در کشورهای دیگر عضو این اتحادیه، «فرماندار کل» که معمولاً به پیشنهاد نخست‌وزیر آن کشور و دستور الیزابت دوم انتخاب می‌شود، وظایف رئیس کشور را ایفا می‌کند. کشورهای عضو قلمروهای مشترک‌المنافع، زیرمجموعه اتحادیه کشورهای مشترک‌‌المنافع هستند.
در تمامی کشورهای مشترک‌المنافع، به استثنای کانادا، رانندگی از سمت چپ جاده انجام می‌شود و اتومبیل‌ها، فرمان راست هستند. کامرون، نیجریه و غنا، بعدها جهت رانندگی خود را به راست، تغییر دادند.
نکته قابل توجه آن است که در روابط سیاسی بین کشورهای مشترک المنافع، سفیر و سفارت وجود ندارد و نماینده عالی، به عنوان بالاترین مقام دیپلماتیک یک کشور مشترک‌المنافع در کشور مشترک المنافع دیگر (معمولاً هم ردیف سفیر) بوده که عهده‌دار امور نمایندگی عالی (مشابه سفارت) در کشور میزبان است.

کشورهای مشترک‌‌المنافع
قاره آفریقا: بوتسوانا، کامرون، غنا، کنیا، لسوتو، مالاوی، موریتانی، موزامبیک، نامیبیا، نیجریه، رواندا، سیشل، سیرا لئون، سوازیلند، آفریقای جنوبی، اوگاندا، زامیبیا، جمهوری متحد تانزانیا.
قاره آسیا: بنگلادش، برونئی، هند، مالزی، مالدیو، سنگاپور، سریلانکا.
منطقه کارائیب و آمریکا: باهاما، باربادوس، بلیز، کانادا، دومنیکا، گرانادا، گینه، جاماییکا، سنت لوسیا، سنت وینسنت و گرنادین، ترینیداد و توباگو، سنت کیتس و نویس، آنتیگوآ و باربادوس.
اروپا: قبرس، مالتا، پادشاهی متحده (انگلستان، ولز، اسکاتلند، ایرلند شمالی).
حوزه پاسیفیک: استرالیا، فیجی، کریباتی، نورو، نیوزلند، پاپوآ گینه نو، ساموآ، جزایر سولومون، تونگا، تووالو، وانوآتو.
دولت بریتانیا همواره بر این نکته تاکید دارد که نمایندگان عالی نباید به عنوان نماینده کشوری خارجی شناخته شده و باید رفتاری متفاوت از سفیر با آن‌ها داشت. به همین دلیل، پرچم نصب شده بر روی خودروی آن‌ها با پرچم نصب شده بر روی خودروی سفرا، تفاوت دارد. بریتانیا علیرغم اعتراضات به عمل آمده در خلال اجلاس وزرای امور خارجه، همواره بین سفرا و نمایندگان عالی تفاوت قایل بود.
در حال حاضر نمایندگان عالی، بر خلاف سفرا که با نامه‌های رسمی (اعتبار نامه) صادر شده توسط دولت اعزام‌کننده به کشور دیگر، اعزام می‌شوند، با یک معرفی‌نامه اداری از طرف رییس دولت (نخست وزیر)، به کشور دیگر عضو اتحاد مشترک‌المنافع فرستاده می‌شوند. گاهی نیز نمایندگان عالی در یک کشور به عنوان نماینده عالی در چند کشور کوچک دیگر هم انجام وظیفه می‌کنند. در صورتی که هریک از این کشورها از اتحاد کشورهای مشترک المنافع خارج شوند، وضعیت نماینده عالی به سفیر تغییر خواهد کرد. به عنوان مثال، تا پیش از الحاق هنگ کنگ به چین در سال 1997، کشورهای عضو اتحاد مشترک‌المنافع در هنگ کنگ دارای نماینده عالی بودند و پس از خروج آن کشور از اتحاد، وضعیت نمایندگان عالی کشورهای عضو اتحاد در هنگ کنگ، به کنسول عام (همانند نمایندگان سیاسی مستقر در شهری غیر از پایتخت) تغییر وضعیت دادند.
علی رغم تفاوت لفظی نماینده عالی با سفیر، نمایندگان عالی دارای همان رتبه سفیر در سیستم اداری هستند و در برخی کشورها از مزایایی بیشتر از سفیر، برخوردار هستند. به عنوان نمونه، در کاخ سلطنتی، نمایندگان عالی پیش از سفرا به حضور پذیرفته می‌شوند و برای تشریفات به جای دو اسب که برای سفرای کشورهای خارجی استفاده می‌شود، از چهار اسب برای انتقال آن‌ها به کاخ سلطنتی استفاده شده و نمایندگان عالی در مراسم مهم دولتی یا مراسم سلطنتی ازدواج یا فوت شرکت می‌کنند. همچنین در لندن، نمایندگان عالی بر خلاف سفرا، می‌توانند معرفی نامه دولتی خود را پس از شروع به‌کار، تحویل دولت دهند.
علاوه بر این، محل استقرار سفیر، سفارت و محل استقرار نماینده عالی، نمایندگی عالی نامیده می‌شود و سفرا در مقایسه با نمایندگان عالی، نقش مهم‌تری در سیاست خارجی دارند. سایر وظایف و اختیارات اداری و کنسولی نمایندگان عالی، مانند سفرا می‌باشد.

شرایط ویزا و مهاجرت به کشورهای مشترک‌المنافع
تعدادی از کشورهای عضو اتحاد مشترک‌المنافع مانند نیجریه، با توجیه افزایش توان مندی اقتصادی و سرمایه گذاری و گردش آزاد اتباع برای تحصیل و ایجاد فرصت‌های شغلی و بالا بردن سطح زندگی، پیگیر احیای اجرای مجدد روند قدیمی در این کشورها و لغو ویزا برای تردد و مسافرت کوتاه مدت اتباع خود، در سایر کشورهای عضو اتحاد هستند. برخی دیگر از کشورها نیز اجازه اخذ تابعیت برای شهروندان سایر کشورهای عضو اتحاد را از طریق ثبت درخواست اداری و بدون نیاز به طی کردن فرایند کسب تابعیت و با شرایط و الزامات آسان مانند اقامت کوتاه مدت، فراهم کرده‌اند؛ نیوزلند و مالت این روند را در کشور خود متوقف نموده‌اند.

کمک‌های کنسولی
سفارت یا کنسول‌گری بریتانیا در سایر کشورها (غیر عضو اتحاد کشورهای مشترک‌المنافع)، مسئولیت اداره امور کنسولی اتباع آن دسته از کشورهای عضو اتحاد که در کشور مذکور فاقد سفارت می‌باشند را بر عهده دارد و برخی کشورهای عضو اتحاد مانند تانزانیا و سنگاپور، رسماً از دریافت کمک‌های کنسولی بریتانیا در کشورهایی که سفیر یا کنسول ندارند، انصراف داده‌اند. در خصوص سایر کشورهای عضو اتحاد که در کشور ثالث سفیر یا کنسول نداشته ولی از کشور میزبان درخواست همکاری برای ارایه خدمات کنسولی کرده‌اند، دولت بریتانیا مسئولیتی بر عهده ندارد. با این حال، شهروندان کانادایی و استرالیایی می‌توانند از خدمات کنسولی نمایندگان عالی یکدیگر استفاده کنند. به‌علاوه، شهروندان کانادایی اجازه دریافت خدمات کنسولی دولت بریتانیا را در کشورهایی که کانادا نماینده سیاسی ندارد، خواهند داشت.

مدارک سفر شهروندان کشورهای عضو اتحاد مشترک‌المنافع
شهروندان کشورهای عضو اتحاد در خارج از خاک بریتانیا، چنانچه گذرنامه خود را در اختیار نداشته باشند (گم کرده باشند، به سرقت رفته باشد و یا منقضی شده باشد)، می‌توانند برای دریافت برگ سفر اضطراری به سفارت بریتانیا مراجعه کنند.
جالب آن که سفارت یا کنسول‌گری بریتانیا در کشور ثالث، برای شهروندان کشورهای عضو اتحاد، اقدام به صدور گذرنامه جایگزین بریتانیایی، با قید ملیت اصلی دارنده گذرنامه و ذکر عنوان “شهروند عضو اتحاد کشورهای مشترک‌المنافع”، می‌کند. برخی کشورهای عضو اتحاد، برای شهروندان سایر کشورهایی که در کشورخود ساکن بوده ولی قادر به دریافت گذرنامه نیستند، برگ سفر صادر می‌کنند. مثلاً وزارت امور خارجه و تجارت استرالیا به دلایل بشر دوستانه، برای شهروندان عضو اتحاد که در استرالیا مقیم هستند و قادر به دریافت مدرک معتبر برای سفر از کشور خود نیستند، برگ شناسایی صادر می‌کند.

dadgar main author
In this article

Join the Conversation

به خانواده دادگر بپیوندید

با پیوستن به بزرگترین پرتال حقوقی ایرانیان آمریکای شمالی ،اطلاعات خود را به روز کنید و آخرین اخبار دادگر را هفتگی دریافت کنید. همچنین به قید قرعه برنده یکسال اشتراک رایگان ما شوید.
Email/ایمیل
Name/نام
اطلاعات شما تحت دادگر محفوظ می باشد.