به خانواده دادگر بپیوندید


Email/ایمیل
Name/نام

سرپرستی کودکان

برای جلوگیری از دعوای قانونی، والدین باید توافق کنند پس از مرگ، سرپرستی قانونی فرزندان‌شان را به چه کسی محول نمایند. اگر هر کدام طبق وصیت شان فردی...

1247
1247
Share

برای جلوگیری از دعوای قانونی، والدین باید توافق کنند پس از مرگ، سرپرستی قانونی فرزندان‌شان را به چه کسی محول نمایند. اگر هر کدام طبق وصیت شان فردی جداگانه را به عنوان قیم تعیین کنند، آن گاه خود دادگاه تصمیم می‌گیرد چه کسی قیم شود. اگر والدین در مورد تعیین سرپرست توافق داشته باشند و قیم نیز به این کار رضایت دهد، رای دادگاه تنها جنبه تشریفاتی پیدا می‌کند.
فرد می‌تواند به واسطه نگهداری از کودک، یا سرپرستی اموال یا هر دوی این موارد قیم کودک شود. فردی که سرپرستی نگهداری کودک را به عهده دارد، مسئول آموزش و پرورش اوست و مسئولیت مراقبت از کودک را دارد اما مجبور نیست از بودجه شخصی خود صرف نگهداری کودک کند. فردی که سرپرست اموال کودک (مثلا شرکتی معتبر) است، هیچ اختیاری در رابطه با مراقبت از کودک ندارد، اما جهت پرداخت‌ها، این حق را دارد که به نمایندگی از کودک اموالش را کنترل کند و وظیفه اداره اموال کودک به عهده اوست. معمولا به مجری یک وصیت نامه این حق داده می‌شود که دارایی‌های کودک را در تحت اختیار داشته باشد.
اگر والدین نتوانند خودشان سرپرست یا قیم را انتخاب کنند، و یا فردی را در وصیت نامه شان تعیین نکرده باشند و قوم و خویشاوندی وجود نداشته باشد که سرپرستی کودک را به عهده بگیرد و یا اگر بین سرپرستان آتی مشاجره و رقابتی وجود داشته باشد، دادگاه به تنهایی تصمیم گیری می‌کند. در رابطه با رفاه کودک، دادگاه تمایلات خود کودک را مورد نظر قرار می‌دهد؛ البته اگر این تمایلات قابل تشخیص باشند. در ضمن خواسته‌های والدین نیز در نظر گرفته می‌شوند، اما ممکن است عوامل دیگری که بر تندرستی کودک تاثیر می‌گذارند (مثل ناتوانی فردی معلول برای مراقبت از کودک) در دادگاه مطرح شوند و خواسته‌های والدین نادیده گرفته شوند. اساسا، منافع کودک است که در تعیین سرپرست، مورد نظر قرار می‌گیرد و دادگاه عواملی همچون روابط عاطفی میان کودک و سرپرستی که مسئولیت نگهداری از کودک را به عهده می‌گیرد، برنامه‌ای که سرپرست برای بزرگ کردن کودک در نظر گرفته و نیز قرابتی که سرپرست با کودک دارد، مورد توجه قرار می‌دهد. قبل از انتخاب سرپرست اموال، دادگاه توانایی متقاضی را جهت مدیریت اموال کودک، شایستگی انجام هر یک از برنامه‌های مطرح شده و نیز تمایل کودک را در این راستا مورد نظر قرار می‌دهد.
اگر شخصی غیر از پدر و مادر واقعی کودک، تقاضای سرپرستی کودکی را بکند که هنوز یکی از والدینش در قید حیات هستند، احتمالا دادگاه نظر آن پدر یا مادر را جویا می‌شود( و در برخی استان‌ها رضایت و موافقت او را می‌خواهند). در برخی استان‌ها، حتی نظر خود کودک را نیز در نظر می‌گیرند؛ به خصوص اگر سن کودک 12 سال یا بیش‌تر باشد.
اگر والدین به خواست خود سرپرستی نگهداری از کودک خود را به شخص دیگری واگذار کرده باشند، مادامی که در جهت منافع کودک است مانعی نخواهد داشت. اگر پس از مرگ یکی از والدین، میان پدر یا مادری که در قید حیات است و کسی که سرپرستی نگهداری از کودک را به عهده دارد، مشاجره و اختلافی به وجود آید، احتمالا سرپرست همچنان به سرپرستی‌اش ادامه می‌دهد.
اغلب اوقات، هنگامی که والدین از هم جدا می‌شوند یا طلاق می‌گیرند، سوالاتی در مورد انتصاب سرپرست به وجود می‌آید. اگر والدی غیر صلبی یعنی نامادری یا ناپدری، توسط کسی که عهده دار سرپرستی کودک است انتخاب شود و در این بین سرپرست اولیه بخواهد سرپرستی مجدد کودک را به عهده بگیرد، مداخله و تصمیم دادگاه ضروری خواهد بود.
در برخی موارد ممکن است پدر یا مادر طبق وصیت، قیم یا سرپرستی را تعیین کند؛ البته در موارد دیگر، انتصاب سرپرست تنها تا زمانی است که دادگاه فردی را جهت نگهداری از کودک انتخاب کند.
ممکن است پدر یا مادر واقعی کودک که در قید حیات می‌باشد، درخواست عزل سرپرست را بکند، اما تمام تصمیمات در نهایت، در جهت منافع کودک گرفته خواهد شد.
قانون تمام شرایط مورد نیاز سرپرست را در لیستی ثبت نمی‌کند اما به طورکلی باید گفت که وظایف سرپرست همانند وظایف یک مادر یا پدر است؛ او باید اطمینان دهد که تمام مایحتاج زندگی و آموزش کودک را در اختیارش قرار خواهد داد. سرپرست می‌تواند با اجازه‌ی دادگاه از سرپرستی دست بکشد. در ضمن دادگاه قادر است سرپرست را از مقامش عزل کند.

dadgar main author

In this article

Join the Conversation