به خانواده دادگر بپیوندید


Email/ایمیل
Name/نام

تجاوز در رختکن‌ تیم میپل لیفز

گوردون استاکلس، متهم اصلی پرونده میپل لیف گاردنز (ساختمان ورزشگاه اختصاصی تیم هاکی میپل لیفز کانادا)، به اتهام آزار جنسی 18 پسر در دهه‌های قبل، به شش و...

856
856
Share

گوردون استاکلس، متهم اصلی پرونده میپل لیف گاردنز (ساختمان ورزشگاه اختصاصی تیم هاکی میپل لیفز کانادا)، به اتهام آزار جنسی 18 پسر در دهه‌های قبل، به شش و نیم سال حبس محکوم شد. مجازات او پس از گذشت دو سال از اعلام محکومیتش درخصوص یکصد فقره اتهام کیفری، اجرا شد. شش ماه از این مجازات، بابت احتساب مدت حبس خانگی او کاسته شد و استاکلس 67 ساله، باید شش سال مجازات حبس را تحمل کند.

پرونده رسوایی جنسی میپل لیف گاردنز
جان مک‌کارتی هنوز می‌تواند خاطرات سال 1979 و زمانی که اولین بار هیبت خشن و جدی گوردون استاکلس را در حال اسکیت کردن در پیست روباز در رجنت پارک تورنتو مشاهده کرد به یاد آورد. مک‌کارتی در آن زمان یک پسر بچه 14 ساله کم رو بود که پدر خود را یک سال قبل از آن از دست داده و با مادر و خانواده 6 نفره خود در یکی از مجتمع‌های ساختمانی افراد کم درآمد زندگی می‌کرد. زمانی که این جوان عاشق هاکی با تیم St. Paul’s Panthers، بازی می‌کرد جوراب‌های مشکی و نارنجی پاره و کفش‌های فرسوده‌ای به پا داشت. شاید همین فقر و آسیب‌پذیری این پسر لاغراندام باعث کشیده شدن استاکلس به سمت او بود. استاکلس با پیشنهاد باورنکردنی بازدید از درون ساختمان ورزشگاه میپل لیف گاردنز، که بعدها او را در آنجا به عنوان کارگر پاره وقت مشغول به کار کرد، به مک‌کارتی نزدیک شد. او به یاد دارد که استاکلس، پس از آن، بلیط بازی‌های هاکی و کنسرت‌های راک به او می‌داد ولی هزینه آن برایش بسیار گران تمام می‌شد. مک‌کارتی می‌گوید در مدت ده سال پس از این موضوع، استاکلس و دو نفر دیگر از کارمندان ورزشگاه، او را به اتاق‌های خالی دفتر برده و به او تجاوز می‌کردند. این عمل صدها بار تکرار شد. مک‌کارتی اضافه کرد که بسیاری از افرادی که در ورزشگاه کار می‌کردند از این موضوع با خبر بودند. چون این موضوع خیلی عجیب نبود و سایر کارمندان ورزشگاه از این طریق پسران جوان زیادی را جذب کرده بودند. گاهی پسران جویای شهرت به رختکن تیم میپل لیفز تورنتو فراخوانده می‌شدند و با ستارگان محبوب خود دیدار می‌کردند. برای سال‌ها، قربانیان داستان خود را پنهان کردند تا این که مارتین کروز 34 ساله، برای اولین بار موضوع را لو داد و باعث بازداشت استاکلس 47 ساله و جان پاول رابی 54 ساله، که 25 سال کارگر پاره وقت ورزشگاه بود شد. اتهام هردو، رفتار بی‌شرمانه و تهاجم جنسی بود و پلیس از متهم نفر سومی به نام جورج هانا نیز نام برد که در سال 1984 فوت شده بود. بلافاصله پس از دستگیری، پلیس با سیل تماس‌هایی مواجه شد که ادعا می‌کردند آنها نیز قربانی این پرونده هستند. در پایان هفته، تعداد قربانیان به شصت مرد و دو زن رسید.
با گسترش خبر این رسوایی، این پرسش مطرح شد که چرا هیچیک از مسئولین ورزشگاه از آنچه در رختکن‌ ورزشگاه می‌گذشت با خبر نبودند یا اهمیتی به موضوع نمی‌دادند. یکی از مسئولین پلیس تورنتو اعلام کرد که کارکنان ورزشگاه، در آن زمان از اتفاقات رختکن ساختمان خبر داشتند ولی مدرکی در اختیار نیست که ثابت کند مسئولین ارشد ورزشگاه نیز از این اتفاقات باخبر بوده‌اند. با این حال مک‌کارتی می‌گوید که هارولد بالارد، مالک مستبد ساختمان در بین سال‌های 1971 تا زمان مرگش در 1990، با جورج هانا و گروهی از پسران جوان همراه می‌شد و باهم تلویزیون تماشا می‌کردند و یا برهنه به سونا می‌رفتند. این درحالی بود که این پسران جوان اصلا دلیلی نداشت که درساختمان ورزشگاه باشند و هیچکس هم در این خصوص چیزی نمی‌پرسید. پسران هم شکایتی نداشتند چون هانا و استاکلس کاری کردند که پسران احساس کنند فرزندان هارولد بالارد هستند و هرزمان که می‌خواستند دوستان خود را به ورزشگاه می‌آوردند.
هانا برای اطمینان از این که پسران مورد علاقه‌اش همیشه در دسترس باشند، برای آنها در ورزشگاه کاری دست و پا کرد. مک کارتی کارهایی مانند راهنمایی تماشاچی‌ها به سمت صندلی‌های خود و فروش پاپ کورن و هات داگ انجام می‌داد. در سال 1980 هانا شغل جدیدی در انجمن جهانی هاکی برای او پیدا کرد. به گفته مک‌کارتی هنوز برخی از افرادی که هانا در ازای لذت جنسی برای آنها شغلی پیدا کرده بود، در همان ورزشگاه مشغول به کار هستند.
مک‌کارتی و کروز، برای رهایی از فشار روحی و عذاب وجدان از سوء استفاده از آنها، روی به الکل و مواد مخدر آوردند. مک‌کارتی عمر خود را به جیب بری گذراند. او حتی در سال‌های گذشته به دلیل سرقت از پارکومتر نیز برای مدتی روانه زندان استانی آنتاریو شد. کروز نیز همانند مک‌کارتی، معتقد است که استاکلس، هانا و روبی زندگی او را تباه کردند و تصمیم گرفت پس از آزادی از زندان از ورزشگاه میپل لیف گاردنز ادعای خسارت کند. مک‌کارتی نیز می‌گوید من فکر می‌کنم آنها به من بدهکار هستند. این موضوع باعث گرفتاری مالک و مدیر اجرایی ورزشگاه شد. در سال 1993، وکلای کروز درخواست یک میلیون و هفتصد و پنجاه هزار دلار خسارت از ورزشگاه کردند که نهایتا این پرونده در سال 1995 با پرداخت مبلغ 60 هزار دلار پایان یافت. مدیرعامل تیم میپل لیفز، کلیف فلچر گفت که شرکت بیمه سلطنتی کانادا (شرکت بیمه‌ ساختمان )، درخواست اولیه کروز را به دقت بررسی کرده و به این نتیجه رسیده که این موضوع یک حادثه و اتفاق شخصی و بدون ارتباط با سایر اتفاقات بوده است. هیئت مدیره باشگاه تصمیم گرفت تا به جهت این که پای پلیس به این موضوع کشیده نشود و از طرفی کروز هم تمایلی به تحقیق پلیس در این زمینه وگسترش اخبار نداشت و قصد داشت ناشناس باقی بماند لذا با توافق یکدیگر، راه حل حقوقی را انتخاب کردند و پرونده با پرداخت وجه جریمه آن بسته شد. کروز بعد از محکومیت گراهام چیمز تصمیم خود را عوض کرد. این مربی قدیمی به اتهام تجاوز جنسی به دو بازیکن نوجوان در دهه 1980، محکوم شد و شلدون کندی یکی از قربانیان او که در تیم بوستون برون بازی می‌کرد داستان خود را مفصلاً برای رسانه‌ها تعریف نمود. آنچه کروز تعریف کرد شامل چند ده نفر از بازیکنان نوجوان می‌شد که تعداد زیادی از کارمندان ورزشگاه به آنها تجاوز می‌کردند. به گفته پدر یکی از قربانیان تجاوز، کارمندان ورزشگاه مطمئن بودند که تعداد قابل توجهی از پسران جوان بدون آن‌که خود متوجه باشند، برای این کار آماده هستند.
بری بینگهام، تاجر اهل تورنتو و پسرش داریل، با دیدن استاکلس در دادگاه غرق در خاطرات بد گذشته شدند، زمانی که استاکلس، مربی داریل 13 ساله بود. در یکی از سفرهای تیم در سال 1987، استاکلس برنامه‌ها را به گونه‌ای ترتیب داد که او و داریل در یک اتاق باشند و همانجا به او تجاوز کرد. داریل موضوع را به والدین خود اطلاع داد و آنها بلافاصله به پلیس مراجعه کردند. در سال 1988 استاکلس به اتهام تجاوز به چندین نوجوان 12 و 13 ساله در منطقه یورک در تورنتو محکوم به حبس کوتاه مدت گشت و پس از 14 ماه حبس به صورت مشروط آزاد شد.
زمانی که برینگهام در سال 1989 متوجه شد که استاکلس همچنان در ورزشگاه مشغول به کار است، نامه‌ای به دونالد گیفین مدیر ورزشگاه که پس از مرگ بالارد جانشین او شده بود نوشت و به او هشدار داد که استاکلس یک مجرم جنسی و کودک آزار سابقه دار است. پس از این پیگیری، مسئولین ورزشگاه عذر استاکلس را خواستند و او از ورزشگاه اخراج شد. بینگهام از نحوه برخورد مسئولین ورزشگاه با این موضوع و پاسخ آنها که از او به خاطر این مکاتبه تشکر کرده بودند، نا امید شد. او انتظار داشت موضوع از طریق پلیس پیگیری شود ولی مسئولین ورزشگاه به او گفتند که استاکلس تعهد خود به جامعه را پرداخته و مجازات خود را تحمل کرده است. نهایتاً مدیران ورزشگاه به عمق موضوع پی بردند و هیئت مدیره ورزشگاه در یک جلسه اضطراری، با تحقیق در خصوص موضوع تجاوز و بررسی سوابق شرکت بیمه در این خصوص و ارایه مشاوره به قربانیان و کارمندان مجموعه موافقت کرد. با این حال مسئولین ورزشگاه از پذیرش هرگونه مسئولیتی در این خصوص خودداری کردند.
درصورتی که نام استاکلس در فهرست انجمن حمایت از کودکان تورنتو (به عنوان مرجع ثبت مشخصات محکومین به کودک آزاری) وارد شده بود، فهرستی طولانی از اسامی قربانیان به چشم می‌خورد ولی به گفته دیوید نیکتین، مدیرعامل شرکت مشاوره اخلاق حرفه‌ای اتیک اسکن، ورزشگاه فاقد دستورالعمل‌های هشداردهنده مناسب بوده و مقامات ورزشگاه درخصوص موضوع مسئولانه برخورد نکردند.
برای ستارگان و بازیکنانی که تیم میپل لیفز را تبدیل به یک تیم پرآوازه کرده‌اند، افشای این موضوع که در کنار رختکن آنها، نوجوانان مورد آزار و تجاوز قرار می‌گرفتند، غیرقابل باور بود. یان ترنبال، مدافع تیم هاکی که در سال 1980 تیم را ترک کرد، گفت که بازیکنان از این موضوع اطلاع نداشتند. با این ‌حال او تاکید کرد که بالارد انسان خسیسی بود و بدون توجه به سوابق افراد، کسانی را استخدام می‌کرد که حاضر به کار با حقوق پایین بودند. رِد کلی، دیگر بازیکن میپل لیفز که در دهه 1970 مربی تیم بود، تاکید دارد که این مشکلات با شروع به کار بالارد و در سال 1971 آغاز شد و مدیران پیشین مجموعه، ورزشگاه را با انضباط شدید و نظامی گونه اداره می‌کردند. به عقیده او با شروع به کار بالارد، وضع به گونه‌ای شد که گویی دزدان دریایی بر این ورزشگاه چیره شده‌اند و مشخص بود که اتفاقات ناخوشایندی در پیش روی ورزشگاه خواهد بود.

dadgar main author
In this article

Join the Conversation