به خانواده دادگر بپیوندید


Email/ایمیل
Name/نام

گناهکارانِ تبرئه شده

در سال ۱۹۸۹، هِنری داویالت که دایم‌الخمری ۷۳ ساله بود، زن نیمه فلج ۶۵ ساله‌‌ای را که دوست همسرش بود مورد تجاوز جنسی قرار داد. هنری قبل از...

458
458
Share

در سال ۱۹۸۹، هِنری داویالت که دایم‌الخمری ۷۳ ساله بود، زن نیمه فلج ۶۵ ساله‌‌ای را که دوست همسرش بود مورد تجاوز جنسی قرار داد. هنری قبل از این تجاوز، نیمی از یک بطری برندی به همراه ۷ آبجو مصرف کرده بود. وی در دفاع از خود شهادت داد که پس از نوشیدن برندی از اتفاقاتی که متعاقب آن رخ داد چیزی به یاد نمی‌آورد تا این که برهنه در رختخواب زن بیدار می‌شود. در ضمن یکی از متخصصان فارماکولوژی که به عنوان شاهد حضور داشت اظهار کرد که اگر متهم تا آن حد که می‌گفت مشروب خورده بود، احتمالاً از اَعمالی که انجام داده،آگاهی نداشته است. بر اساس این شواهد، قاضی دادگاه، متهم را طبق این واقعیت تبرئه کرد که وی از اَعمالش آگاهی نداشته است.

سپس دادگاه تجدید نظر کبک تبرئه‌‌ی این فرد را لغو کرد و حکم داد که مستی ناشی از مصرف الکل نمی‌تواند عمل مردانی را که که در پرونده‌ای کیفری گناهکار هستند توجیه کند. این بار پرونده به دادگاه عالی کانادا ارجاع داده شد. موضوع مطرحه این بود که آیا حالت مستی شدیدی که منجر می‌شود فردی در شرایطی مشابهِ یک بیمارذهنی قرار بگیرد، می‌تواند در مورد تجاوز جنسی به عنوان دفاع از خود، مورد استفاده قرار گیرد؟

طی نتیجه‌ای تکان‌دهنده، دادگاه حکم کرد که محدود کردن متهم به دلیل مستی‌ای که منجر به جنون مغزی‌اش شده بود، ماده ۷ و (d)۱۱ منشور حقوق بشر را نقض می‌کند. با این حال، کُری جی، قاضی دادگاه عالی ذکر کرد که این دفاع تنها در موارد نادری، کاربرد دارد و میزان نرمال استفاده از الکل تحت این حکم قرار نمی‌گیرد؛ این دفاع تنها هنگامی کاربرد دارد که متهم در سطوح شدید مستی قادر به تصمیم‌گیری نباشد.

با وجود این که قاضی کوری توصیه کرد که این دفاع تنها در موارد بسیار نادر کاربرد دارد، پیرو تصمیم‌گیری سال ۱۹۹۴، چندین نفر که به زنان تجاوز کرده بودند، به واسطه‌ مستی شدید محکوم شده بودند. از این رو، در سال ۲۰۰۵، آلیان راک، وزیر دادگستری فدرال قوانینی را جهت محدود کردن استفاده از این دفاع معرفی کرد. او اظهار کرد: ” نباید پرونده‌هایی که شخص به دلیل تحریک خود اقدام به مستی می‌کند، اجازه‌ استفاده از این دفاع را داشته باشند.”
متأسفانه، سال‌های بعد و در اوت سال ۲۰۱۸، قاضی نانسی اسپایس این حکم را صادر کرد که مستی تا نقطه‌ای که منجر به بیماری مغز شود، همچنان می‌تواند در دفاع از پرونده‌ کامرون مک‌کوا مورد استفاده قرار گیرد. وی، مردی اهل تورنتو بود که پس از مصرف مشروب، سیگار و مواد مخدر دوست همسرش را مورد تجاوز قرار داد. قاضی اظهار کرد که عدم اجازه‌ استفاده از این استدلال برای متهم، غیرقانونی و غیرمنصفانه است.

وکیلِ مک‌کوا درخواستی را مطرح کرد مبنی بر این که بخش ۱/۳۳ قانون کیفری در آنتاریو کاربرد ندارد و از این رو، متهم اجازه دارد دفاع از مستی الکل را به این دلیل مورد استفاده قرار دهد که بخش ۱/۳۳ حقوق منشور را در مورد او نقض می‌کند.

این حکم به حکمی بسیار خطرناک تبدیل شده است و باید بسیار جدی تلقی شود زیرا بار دیگر افرادی که با نوشیدن الکل به تحریک خود اقدام می‌کنند و متهم به تجاوز جنسی می‌شوند، می‌توانند از این حربه برای دفاع از خود در برابر مجازات‌های کیفری استفاده کنند. قاضی اسپایس این واقعیت را کم‌رنگ کرد که چنین حکمی می‌تواند بر روی حمایت از کودکان و زنانی که مورد خشونت و آزار قرار می‌گیرند، تأثیر داشته باشد.

جالب است بدانید که رانندگی در حال مستی جرم تلقی می‌شود، حتی اگر راننده به کسی آسیب نرساند. دلیلش این است که فرد، مسئول ماده‌ای است که استفاده می‌کند و قرار نگرفتنش پشت فرمان اتومبیل از وظایف او به شمار می‌آید. از طرفی، مردی که آگاهانه تصمیم می‌گیرد آن‌قدر مشروب بخورد که کنترل اَعمالش را از دست بدهد، برای حمله و تجاوز به فردی دیگر، هیچ مسئولیتی متوجه‌اش نیست!

از زمان اِعمال این تصمیم، مردم سراسر کشور خشمگین شده‌اند. فرخ خان، مدیر دفتر خشونت جنسی دانشگاه ریکورس در مصاحبه‌ای بیان کرد: “این حکم منجر می‌شود مردم پاسخگوی اَعمال‌شان نباشند و متأسفانه بهانه‌ای به دست خاطیان می‌دهد.”

In this article

Join the Conversation