به خانواده دادگر بپیوندید


Email/ایمیل
Name/نام

نادیده گرفتن معلولین در استان کبک

فقط 9 قطار از 71 قطار شهری در مونترال برای ویلچر قابل دسترسی است. جالب است بدانیم که 49 درصد ایستگاه‌های متروی تورنتو و 100درصد ایستگاه‌ها و متروهای...

518
518
Share

فقط 9 قطار از 71 قطار شهری در مونترال برای ویلچر قابل دسترسی است. جالب است بدانیم که 49 درصد ایستگاه‌های متروی تورنتو و 100درصد ایستگاه‌ها و متروهای شهرهایی مانند سئول (کره جنوبی) و استکهلم (سوئد) دارای امکانات دسترسی برای معلولین است. در شهر شیکاگو این رقم 69 درصد و در مونترال، تنها 13 درصد از ایستگاه‌ها و وسایل حمل و نقل ریلی، دارای امکانات لازم به منظور دسترسی معلولین است.

بیل لوری، یک فرد معلول اهل مونترال حدود یک ساعت و نیم برای سوار شدن به اتوبوسی که قادر به سوار کردن ویلچر موتوردار او باشد، معطل شده بود. او گفت در ایستگاه، منتظر اتوبوس بودم و سه اتوبوس پشت سر هم آمد ولی پلکان مخصوص سوار شدن معلولین آن ها خراب بود. لیندا گوتیه به نمایندگی از گروهی از معلولین می‌گوید او به ندرت برای رفتن به شهر، از منزل خارج می‌شود، چون باید از بیست و چهار ساعت قبل اتوبوس معلولین را رزرو کند و این موضوع انجام امور روزانه و سفرهای شهری را برای آن‌ها بسیار مشکل کرده است. به همین دلیل در 26 می سال 2017، دادگاه عالی کبک اجازه ثبت یک دادخواست گروهی بر علیه شهرداری مونترال، اداره حمل و نقل درون شهری مونترال، و اداره حمل و نقل کلان شهر مونترال را صادر کرد. این دادخواست گروهی شامل شکایت بیش از 20 هزار نفر بود که به تبعیض برنامه‌ریزی شده بر اساس ناتوانی‌شان اعتراض داشتند. هر کس در کبک که از ویلچر استفاده می‌کند و همچنین نابینایان، به طور خودکار جزو شکات این دادخواست محسوب شدند و برای هریک از آنان درخواست 75 هزار دلار غرامت شده بود. مجموع مبلغ مطالبه کلیه شاکیان، بالغ بر یک و نیم میلیارد دلار بود.

شاکی اصلی در این پرونده، خانم گوتیه، به علت ابتلا به سختی عضلات متعدد، مجبور به استفاده از ویلچر و سگ راهنما بود و ناچار از استفاده از سیستم حمل و نقل عمومی بود، ولی هر بار به علت عدم وجود امکانات مناسب، با موانع بزرگی مواجه می‌شد. سایر بیست هزار شاکی پرونده نیز از مشکلات مشابه در استفاده از حمل و نقل عمومی در عذاب بودند. آنان معتقد بودند که افرادی که توانایی حرکت آنان محدود است، از امکانات حمل و نقل مناسب محروم هستند و بنابراین در مقایسه با سایر شهروندان از این مزیت بی‌بهره هستند .

در شکایت ثبت شده، شاکی به این استناد کرده که از 68 ایستگاه متروی مونترال، فقط 11 ایستگاه آسانسور دارد و فقط در 9 قطار بین شهری از مجموع 71 قطار، امکانات استفاده از ویلچر تعبیه شده است. آنان همچنین ادعا کردند که بر اساس منشور حقوق و آزادی‌های کانادا، افراد دارای معلولیت، مستحق بهره‌مندی از همان امکانات قانونی هستند که سایر افراد دارند. شاکیان معتقد بودند که ادارات طرف شکایت، با عدم فراهم کردن امکان دسترسی آنان به حمل و نقل عمومی باعث نقض اصول منشور شده و به وظیفه خود مبنی بر اتخاذ تدابیر جدی برای تضمین دسترسی افراد ناتوان به استفاده از امکانات و خدمات برابر همانند سایر افراد جامعه عمل نکرده‌اند. به این ترتیب شهرداری مونترال و سیستم حمل و نقل مونترال، هویت و عزت آنان را نادیده گرفته است. علاوه بر این شکات ادعا کردند که ادارات طرف شکایت، اصل 15 منشور حقوق بشر و آزادی‌های کبک را نقض کرده‌اند.

ادارات طرف شکایت نیز در پاسخ به این شکایت، ادعا کردند که آنان با وضع و اجرای مقررات و سیاست‌های جدی، و برنامه‌ریزی برای توسعه تسهیلات برای افراد ناتوان، به وظایف قانونی خود برای جلوگیری از تبعیض عمل کرده‌اند. با تمام این اوصاف، دادگاه کلیه ادعاهای شکات را پذیرفت و در بررسی این پرونده، ضمن بررسی نحوه اجرای مقررات و برنامه‌های اعلام شده از طرف ادارات مورد شکایت، در خصوص ادعای تضییع حقوق افراد معلول و اعمال تبعیض بر آنان از طریق محدودیت‌های موجود در استفاده از وسایل نقلیه عمومی و قطارهای شهری، تصمیم خواهد گرفت. ولی ذکر این نکته ضروری است که، حتی در صورت پیروز شدن شکات در این پرونده، سال‌ها طول خواهد کشید تا اقدامات اصلاحی برای بهبود سیستم حمل و نقل عمومی به اجرا درآید. گیل گارو، وکیل پرونده که خود را برای یک چالش طولانی آماده کرده می‌گوید امیدوار است پرونده در زمان کوتاه به نتیجه برسد. به گفته او، احتمالاً این پرونده از طریق مصالحه قابل حل و فصل باشد، چون موضوع بسیار ساده و شفاف است؛ تبعیض، یعنی عدم امکان دسترسی مردم به امکانات.

در پرونده‌ای مشابه در سال 2000، شرکت حمل و نقل ریلی “ویاریل” کانادا، مبلغ حدود 30 میلیون دلار برای خرید 139 واگن قطار هرینه کرد. این واگن‌ها برای افراد معلول سوار بر ویلچر، قابل دسترسی نبودند. شرکت ویاریل از واگن‌های نو برای تکمیل و افزایش ناوگان خود استفاده کرد. آماده‌سازی واگن‌ها حدود 100 میلیون دلار هزینه داشت، اما برنامه‌ای مدون برای تعبیه امکانات دسترسی برای افراد معلول، در زمان خرید واگن‌ها وجود نداشت. بر اساس قانون حمل و نقل کانادا، حداقل یکی از واگن‌های هر قطار که از ایستگاه به سمت مقصد حرکت می‌کند، باید دارای امکانات تعبیه شده و مناسب برای استفاده از معلولین سوار بر ویلچر باشد .

شرکت ویاریل، تعهدنامه‌ای را امضا کرد که بر اساس آن امکانات مناسب برای قطارهای خود تعبیه شوند. این شرکت موافقت کرد که هر قطار جدید یا بازسازی شده، باید حداقل یک واگن مخصوص معلولین داشته باشد. اما پس از خرید 139 واگن جدید از انگلستان و شروع به بازسازی آن، اداره حمل و نقل از شرکت ویاریل مکرراً درخواست کرد تا مبلغ آماده‌سازی واگن‌های مخصوص را اعلام کند، اما آن شرکت از ارایه آمار خودداری کرد. انجمن معلولین کانادایی، در سال 2003 به شرکت ویاریل برای ارایه مدارک و مستندات مشخص مبنی بر علت عدم رفع مشکلات اعلام شده از طرف اداره حمل و نقل و تطبیق واگن‌ها با شرایط لازم، اخطار کرد. دو ماه بعد، پاسخ شرکت مبنی بر انجام کلیه اقدامات لازم برای قابل دسترس کردن واگن‌ها بر اساس امکانات موجود در شرکت اعلام و اضافه کرد که هزینه بلیت را برای کلیه استفاده‌کنندگان از خدمات حمل و نقل این شرکت افزایش خواهد داد.

در هنگام رسیدگی به این پرونده، دادگاه اعلام کرد که هدف از این رسیدگی قضایی، احراز حسن نیت شرکت برای انجام کلیه اقدامات لازم به منظور تطبیق وضعیت موجود با وضعیت مورد قبول بر اساس قوانین و مقررات است. دادگاه اعلام کرد شرکت ویاریل در اقدامات انجام شده کلیه توان خود را به کار برده، ولی در بازسازی و تطبیق وضعیت واگن‌ها برای انطباق با شرایط معلولین، شرکت در تنگنای مالی قرار نگرفته است. لذا ادعای بالا بردن قیمت بلیت را نپذیرفت و اعلام کرد که تحمیل بار هزینه‌های انجام شده بر کلیه مسافران عادلانه نیست. در نهایت دادگاه اعلام کرد که شرکت ویاریل، با توجه به بودجه محدود و مشخصی که از دولت دریافت می‌کند، توانایی برطرف کردن کلیه موانع، برای امکان دسترسی معلولین را ندارد و این کار برای آن شرکت بسیار پرهزینه خواهد بود.

In this article

Join the Conversation