به خانواده دادگر بپیوندید


Email/ایمیل
Name/نام

استناد حقوقی به یک خالکوبی

آیا اگر مطلبی بر روی بدن شخصی خالکوبی شده و در زیر آن، حروف اول نام و نام خانوادگی او نیز درج شده باشد، به عنوان مدرک حقوقی...

440
440
Share

آیا اگر مطلبی بر روی بدن شخصی خالکوبی شده و در زیر آن، حروف اول نام و نام خانوادگی او نیز درج شده باشد، به عنوان مدرک حقوقی محسوب می‌شود؟ این معضلی بود که پزشکان و پرستاران بیمارستان میامی اخیرا با آن مواجه بودند.

زمانی که یک بیمار به اتاق اورژانس آورده می‌شود، پزشکان وظیفه دارند هر اقدامی را که در توان دارند برای حفظ جان بیمار انجام دهند. اما در این پرونده، بیمار 70 ساله مردی بود که به بیمارستان جکسون مموریال آورده شد و پزشکان با مورد عجیبی روبرو شدند. او روی سینه خود این عبارت را خالکوبی کرده بود: “مرا نجات ندهید” و زیر واژه “ندهید” را خطی برای تاکید کشیده بود. در پایین این خالکوبی، حروف اول نام و نام خانوادگی او نیز به عنوان تایید بیشتر مطلب درج شده بود. در دنیای پزشکی، عبارت “مرا نجات ندهید” یا Do Not Resuscitate (DNR)، درخواستی است که بیمار از پزشک، برای رها کردن او و عدم ایجاد مزاحمت برای مرگ او به طریق طبیعی می‌کند. به بیان دیگر، در این موارد چنانچه قلب بیمار از حرکت باز ایستد، و یا تنفس او قطع گردد، پزشکان باید از انجام عملیات احیاء بیمار CPR خودداری کنند.

پس از مواجهه کادر درمانی با این خالکوبی بر روی بدن بیمار، سوالات اخلاقی و حقوقی بی‌جواب بسیاری در ذهن آن‌ها شکل گرفت. مثلاً اینکه آیا این خالکوبی واقعاً بیانگر آرزوی بیمار است؟ آیا این صرفاً یک خالکوبی غمناک است؟ آیا در صورت عمل به این درخواست تبعات حقوقی و قانونی آن چیست؟

این بیمار از بیماری ریوی در رنج بود و با کمک پرتار در منزل زندگی می‌کرد. اما او مست و بیهوش در خیابان پیدا شد و به اورژانس بیمارستان آورده شد. زمانی که در بیمارستان پذیرش شد هیچ کارت شناسایی به همراه نداشت و کسی از دوستان و خانواده نیز به همراه او نبود و در آن زمان، راهی برای تایید این‌که بیمار قصد داشت به طریق طبیعی بمیرد وجود نداشت. ابتدا پزشکان تصمیم گرفتند که به این خالکوبی ترتیب اثر ندهند، زیرا بر اساس یک اصل مورد عمل پزشکان، «در زمان تردید، نباید راه غیرقابل بازگشت را انتخاب کرد»؛ یعنی در زمانی که در تصمیم بیمار برای مرگ یا زندگی تردید دارند، باید به وظیفه خود در نجات جان بیمار عمل کنند زیرا در صورت رها کردن درمان و مرگ بیمار، امکان بازگشت وجود ندارد و راهی برای احیای بیمار نیست. پزشکان به او سرم تزریق کردند و داروهای لازم برای نگهداشتن وضعیت بیمار و کنترل خونریزی را به او دادند تا بتوانند درخصوص اینکه جان او را نجات دهند یا اجازه دهند طبق درخواستی که در خالکوبی او عنوان شده، او را رها کرده تا به طور طبیعی بمیرد، تصمیم بگیرند. تیم پزشکی، همچنین ماسک اکسیژن برای تنفس بیمار را روی بینی او گذاشتند اما در خصوص اینکه آیا دستگاه تنفس مصنوعی را روشن کنند یا خیر در تردید بودند.

در پرونده مشابه در سال 2012، مردی 59 ساله با بیماری دیابت به بیمارستان آورده شد. به محض ورود، تیم پزشکی متوجه شد که بیمار، یک درخواست “مرا نجات ندهید” خالکوبی شده بر روی بدن خود دارد که با جوهر قرمز کشیده شده بود. اما چون بیمار در زمان ورود به بیمارستان به هوش بود، در پاسخ به پزشکان که آیا معنای این خالکوبی مورد تایید او هست یا خیر، او گفت که چون در بازی پوکر باخته بود، این خالکوبی را روی بدن خود نوشت. ضمن اینکه او گفت فکر نمی‌کرده کسی این موضوع را جدی بگیرد لذا برای برداشتن و پاک کردن آن تلاشی نکرده است. به این ترتیب عملیات نجات او توسط پزشکان با موفقیت انجام شد.

اما پزشکان بیمارستان جکسون مموریال همچنان در تردید بودند که چه کاری باید انجام دهند؛ به همین خاطر با تیم اخلاق پزشکی بیمارستان تماس گرفتند و آن‌ها را در جریان موضوع قرار دادند. آن گروه پس از بررسی موضوع، به پزشکان بیمارستان توصیه کردند که به پیام موجود در خالکوبی ترتیب اثر داده و به عنوان درخواست نهایی بیمار به آن احترام گذاشته و به درخواستِ “مرا نجات ندهید” عمل کنند. آن ها همچنین پیشنهاد کردند که بهتر است این خالکوبی به عنوان ترجیح واقعی بیمار در نظر گرفته شود؛ گرچه این اقدام ممکن است اقدامی از روی احتیاط محسوب شود؛ قانون در این زمینه انعطاف کافی برای حمایت از درخواست بیمار را ندارد و فقط به صلاح و صرفه بیمار می‌پردازد.

خوشبختانه درخصوص این بیمار، پزشکان موفق به پیدا کردن مدرک کتبی دیگری مبنی بر رضایت بیمار برای عدم تلاش برای زنده نگاهداشتن او، شده بودند که باعث شد تصمیم نهایی برای قطع درمان او اجرایی شود. در هرحال بیمار صبح روز بعد، بدون اینکه پزشکان، تلاشی برای به جریان انداختن دستگاه تنفس مصنوعی کنند، فوت کرد.

اما اگر چنین مدرک قطعی یافت نشود تا رضایت بیمار ثابت شود، تیم پزشکی باید چکار کند؟
گرچه تصمیم نهایی همچنان در ابهام است اما بر اساس نظر آرتور کاپلان، رییس بخش اخلاق پزشکی دانشکده پزشکی دانشگاه نیویورک، هیچ مجازات قانونی برای تیم پزشکی در صورت خودداری از ترتیب اثر دادن به خالکوبی‌های «مرا نجات ندهید»، که بر روی بدن بیماران حک می‌شود، وجود ندارد؛ اما از طرفی چنانچه پزشکان اجازه مرگ بیمار را به صرف وجود خالکوبی DNR بدهند، چون این موضوع از طرف شخص بیمار تایید نشده، می‌تواند برای پزشکان مسئولیت حقوقی داشته باشد.

در کانادا برای ارایه رضایت درباره موضوعات پزشکی و درمانی، مراحلی وجود دارد. رضایت بیمار می‌تواند از طریق کتبی و یا تعیین شخصی برای تصمیم‌گیری از طرف او صورت پذیرد. انجمن پزشکی کانادا اعلام کرده که حق پذیرش یا رد هرگونه درمان یا مراحل درمانی، بستگی به رضایت بیمار یا شخصی که از طرف بیمار به این منظور تعیین شده دارد. این شامل حق پذیرش یا عدم پذیرش اقدامات لازم برای احیای بیمار و همچنین کلیه اقداماتی که برای نجات جان او و یا حفظ وضعیت او انجام می‌شود، می‌گردد. همچنین پیشنهاد شده تا بیمار به پزشک خود و اعضای خانواده و دوستان، درباره این موضوع صحبت کند تا اگر موقعیت اورژانسی پیش آمد که تصمیمات فوری بایذ اتخاذ می‌شد، تصمیم‌گیری برای پزشکان آسان باشد.

باید یادآوری کرد که انجام درخواست عدم انجام اقدامات پزشکی برای نجات جان بیمار، در همه شرایط عملاً ممکن نیست. چون اگر رضایت منوط به تحقق شرایط خاص و مشخصی شده باشد، اگر این شرایط وجود نداشته باشند اجرای رضایت ممکن نخواهد بود؛ و از طرفی چنانچه رضایت بسیار عام و کلی باشد که در همه شرایط قابل اعمال باشد، این رضایت بسیار سست تر از آن است که بتواند به عنوان دستور قابل اعتمادی برای پزشک محسوب شود. در هرصورت پزشکان باید به قضاوت و تشخیص حرفه‌ای خود برای اتخاذ تصمیم اعتماد و تکیه کنند.

dadgar main author

In this article

Join the Conversation