به خانواده دادگر بپیوندید


Email/ایمیل
Name/نام

اینترنت سلاحی برای آزار و اذیت

همراه با پیشرفت روز به روز فن­‌آوری، انسان قادر به کارهایی شده است که تا پیش از این تصورش را هم نمی‌کرد. اینترنت، به ویژه شبکه‌های اجتماعی، انسان­ها...

833
833
Share

همراه با پیشرفت روز به روز فن­‌آوری، انسان قادر به کارهایی شده است که تا پیش از این تصورش را هم نمی‌کرد. اینترنت، به ویژه شبکه‌های اجتماعی، انسان­ها را از سراسر جهان گرد هم آورده است. اینترنت انسان­ها را قادر ساخته است تا از فواصل بسیار دور با یکدیگر ارتباط داشته باشند. شکی نیست که فناوری مزایایی دارد، اما قضیه همیشه به همین منوال نبوده، به همین جهت در این مقاله به خشونت‌­های مجازی می‌­پردازیم.
خشونت و قلدری، سابقه‌­ای به اندازه حضور انسان در این دنیا دارد. اما خشونت و قلدری مجازی، موضوعی بسیار جدید است. این نوع از زورگویی و خشونت، ماهیتی لحظه‌ای، خشن و غیرقابل برگشت دارد. قلدری یا زورگویی، اساساً زمانی رخ می­‌دهد که تعادلی بین قدرت طرفین وجود نداشته و یک شخص سعی می‌­کند تا آگاهانه و با قصد، به دیگری آسیب بدنی یا احساسی و روانی وارد کند. خشونت و زورگویی مجازی بسیار شباهت به زورگویی معمولی دارد، با این تفاوت که در فضای اینترنت و از درون محیط آرام خانه، برعلیه دیگری انجام می‌­شود. خطر زورگویی مجازی در آن است شخص زورگو، قابل دسترس نیست و می‌تواند در نقطه‌ای بسیار دور از قربانی قرار داشته ولی همچنان برای وی ایجاد مزاحمت کند. گرچه اصولاً زورگویی و خشونت اینترنتی و مجازی چون از پشت صفحه کامپیوتر انجام می شود، معمولاً فقط باعث ایجاد آسیب روانی و احساسی برای افراد می‌­تواند باشد، اما با این حال می­‌تواند تبعات و آثار خطرناک و غیرقابل بازگشتی هم به همراه داشته باشد. به بیان دیگر زمانی که یک شخص تصمیم می‌گیرد برای شخص دیگر در محیط مجازی و الکترونیک ایجاد مزاحمت کرده و او را قربانی خشونت و زور گویی خود نمایند، رفتار و گفتاری که او از پشت میز و از طریق کامپیوتر برای دیگری ایجاد می‌­کند، معمولاً برای قربانی راه فراری باقی نمی‌گذارد.
زورگویی اینترنتی از روش­ه‌ای مختلف قابل اعمال است، از جمله از طریق کلمات، فیلم‌­ها و یا تصاویر. یکی از راه‌­هایی که شخص زورگو می‌­تواند به قربانیان خود آسیب برساند از طریق رفتار تحقیر کننده، مانند اظهار نظر در خصوص ظاهر اشخاص یا جنسیت یا مانند آن می­‌باشد. مسخره کردن وضعیت ظاهری افراد یا رفتار و گفتار نژاد پرستانه از این قبیل آزارهای تحقیرکننده محسوب می‌­شوند.
یکی دیگر از روش­های متداول خشونت مجازی، پخش تصاویر یا فیلم‌­های برهنه و خصوصی افراد به منظور آبروریزی یا گرفتن انتقام است که به انتقام برهنه معروف است. این موضوع معمولاً زمانی اتفاق می­‌افتد که در یک رابطه دوطرفه، یکی از دو طرف رابطه عکس­‌های صمیمانه و برهنه طرف دیگر را پس از قطع ارتباط با او و به منظور آسیب رساندن یا بد نام کردن یا از بین بردن شهرت و اعتبار او منتشر می­‌کند. این اقدام، عملی جدی با تبعاتی وحشتناک می‌­تواند باشد. انتشار تصاویر نامناسب و شخصی، حتی باعث خودکشی بسیاری افراد شده است. خودکشی به خاطر زورگویی­‌های مجازی، تا پیش از گسترش اینترنت موضوع جدی و قابل بحثی نبود. اما متأسفانه فن‌­آوری دو روی سکه دارد و زورگویی و قلدری مجازی، بخشی از واقعیت فن­‌آوری می‌­باشد.
به منظور کاهش خسارات ناشی از این عمل، بسیاری از کشورها قوانین و مقرراتی را برای کاهش خشونت­‌های مجازی و همچنین کاهش فشار و استرس بر روی قربانیان این نوع از زورگویی، تصویب کرده‌­اند. پرونده آماندا تاد، دختری که در سال ۲۰۱۲ پس از انتشار تصاویر خصوصی­اتش اقدام به خودکشی کرد باعث شده تا دولت، قوانینی برای جلوگیری از خشونت‌های مجازی، از جمله رفتارهای بی­شرمانه در محیط اینترنت تصویب کند.
در ماه مارس ۲۰۱۵ قانونگذاران کانادا موادی به قانون کیفری کانادا اضافه کردند که براساس آن، انتشار تصاویر خصوصی افراد بدون اجازه آنان جرم محسوب
می‌­شود. دادگاه‌­های کانادا اکنون می‌­توانند به حذف و برداشتن تصاویر و عکس­های موضوع جرم از محیط اینترنت و همچنین مجازات شخص مجرم اقدام کنند. هر کسی که در این عمل مجرمانه شرکت کند با تبعات قانونی سنگینی مواجه می‌­شود؛ برای مثال تا 5 سال زندان و جبران خسارات وارد شده و توقیف وسایل الکترونیک از جمله این مجازات­‌های قانونی می­‌باشد.سایر مقررات در زمینه خشونت‌­های مجازی، در قوانین مدنی درج شده است. قانون از افراد جامعه در برابر خسارت­‌ها و ضررهای وارد شده به حُسن شهرت و اعتبار آنان که از طریق رفتار خشونت­‌آمیز و قلدری­‌های مجازی و ارایه و پخش اطلاعات غلط خدشه دار شده، حمایت می­‌کند.
بالاخره اینکه در کانادا همه افراد مستحق محیطی امن برای زندگی هستند، اما متأسفانه، مدارس و محیط­‌های کار، دو محلی هستند که افراد بیشترین احساس ناامنی را دارند. براساس قوانین ضد خشونت مجازی، مدارس و کارفرمایان قانوناً وظیفه دارند تا محیطی امن برای اعضای خود ایجاد و فراهم کنند؛ و چنانچه با تمام تدابیر، شخصی از طریق قلدری و زورگویی مجازی اقدام به ایجاد خدشه در این محیط امن نماید به طوری که شخصی بخاطر ترس از طرد شدن یا مورد اذیت و آزار یا خشونت قرار گرفتن توسط دیگران، از حضور در محیط مدرسه یا کار هراس داشته باشد، کارفرما یا مسئول مدرسه مکلف است اقدامات لازم برای متوقف کردن رفتار مذکور را انجام دهد.
همانگونه که گفته شد، خشونت و قلدری مجازی، می‌­تواند آثار و عواقب طولانی و غیرقابل برگشتی داشته باشد. این موضوع مخصوصاً هنگامی بیشتر قابل لمس­ است که قربانی، یک نوجوان باشد. خطراتی مانند افسردگی، میل به تنهایی، از دست دادن اعتماد به نفس، مشکلات تحصیلی، انزوا و بدتر از همه تلاش یا اقدام به خودکشی است.
به عنوان والدین کودکان، بسیار مهم است که ضمن احترام به حریم شخصی فرزندان، رفتار آنان را در اینترنت دنبال و رصد کنید. با پیشرفت روزبه روز فن­‌آوری، بسیار مهم است که نسبت به جدیدترین روش­‌های قلدری مجازی آگاه باشید و مطمئن باشید که فرزند شما هدف خشونت مجازی قرار نمی­‌گیرد. اگر فکر می­‌کنید که فرزند شما، قربانی خشونت مجازی شده، با او صحبت کنید و به او اطمینان دهید که می‌­تواند موضوع را با شما در میان بگذارد. به او یادآوری کنید که به تنهایی این موضوع را پیگیری نکند و ادامه ندهد.
براساس گزارش RCMP، به منظور کمک به توقف قربانی شدن از این طرق، گام‌­های زیر را باید برداشت:
مدارک لازم برای مستند کردن خشونت و قلدری مجازی را جمع­‌آوری کنید.
پیام‌­های نوشتاری ناخواسته را به شرکت‌های ارایه کننده خدمات تلفن، گزارش کنید. همچنین می‌­توانید موضوع را از طریق سایت­‌ها یا نرم‌­افزارهایی که خشونت در بستر آن­ها رخ داده گزارش کنید.
خشونت­‌های مجازی در مدرسه را به مسئولین مدرسه گزارش کنید.
جرایمی مانند تهدید، تهاجم، هتک حرمت، و سوءاستفاده­‌های جنسی مجازی را به پلیس گزارش کنید.

In this article

Join the Conversation