به خانواده دادگر بپیوندید


Email/ایمیل
Name/نام

مصاحبه اختصاصی دادگر با سریعترین زن ایران

دادگر: از چه زمانی علاقه شما به رانندگی شروع شد؟ لاله: علاقه من به رانندگی بر می‌گردد به زمانی که ۱۳ ساله بودم. خیلی به رانندگی پدرم که...

169
169
Share

دادگر: از چه زمانی علاقه شما به رانندگی شروع شد؟
لاله: علاقه من به رانندگی بر می‌گردد به زمانی که ۱۳ ساله بودم. خیلی به رانندگی پدرم که رانندگی دقیقی بود دقت می‌کردم. ولی رانندگی او آهسته نبود و سرعت هیجان انگیزی داشت و در عین حال قوانین را هم رعایت می‌کرد و خیلی دقت خوبی داشت. من دوست داشتم یک روزی مثل او رانندگی کنم.

دادگر: زمانی که در یک ورزش که تا پیش از آن در اختیار مردان بود، نفر اول مسابقه شدید چه حسی داشتید؟
لاله: من تقریباً اولین مسابقه‌ای که شرکت کردم، چون تمرینات خیلی خوبی پشت سر گذاشته بودم، توانستم در همان مسابقه اول و در همان کلاسی که شرکت کرده بودم، مقام اول را به دست بیاورم. این موضوع برای خودم غیر قابل باور بود، چون زمان تایم‌گیری که یک روز قبل از مسابقه است، من چهارمین راننده سریع آن مسابقه بودم، اما توانستم بعد از چند سبقت‌گیری خوب و شجاعانه و پرخطر، مسابقه را اول شوم و از خط اول مسابقه رد بشوم. شادی من یک شادی وصف ناپذیر بود، بیشتر دستپاچه بودم و سعی می‌کردم باور کنم که چه اتفاقاتی افتاده که من اول شدم. اما به هر حال تجربه منحصر به فردی بود.

دادگر: رقابت اتوموبیلرانی سرعت با زنان یا مردان. کدام را ترجیح می‌دهید؟
لاله: واقعیت این که با توجه به سطح رانندگی و مهارتی که در این سالها به دست آورده‌ام ترجیح می‌دهم که با آقایان مسابقه بدهم، چون رقبای قویتری هستند. متأسفانه با وجود دوره‌های آموزشی که من در ایران برگزار کرده‌ام، هنوز نمی‌توان از بین خانم‌ها رقبای جدی داشت. لذا سعی می‌کنم همیشه رقبای من از خودم قوی‌تر یا حداقل در حد خودم باشند تا بتوانم رقابت عادلانه‌ای داشته باشم.

دادگر: نظر خانواده شما درباره فعالیت‌های ورزشی شما در رقابت‌های اتوموبیلرانی چیست؟
لاله: طبیعتاً مسابقات اتومبیلرانی، با توجه به پرخطر بودن و خطراتی که در تمرین یا مسابقه رانندگان را تهدید می‌کند، همیشه نگرانی برای خانواده‌ها در بر دارد. من هم بارها و بارها از پدر و مادرم شنیده‌ام که می‌گویند خوب! چه موقع می‌خواهی مسابقات را کنار بگذاری! همیشه اظهار نگرانی وجود دارد. از طرفی می‌بینم زمانی که در میان جمع، خانواده من با افتخار درباره من و مسابقات من صحبت می‌کنند. این به صورت غیر مستقیم من را به ادامه کار تشویق می‌کند و متوجه می‌شوم که در عین نگرانی، از موفقیت‌های من خوشحال می‌شوند. حتی خواهر و برادر من نیز همیشه مشوق من در این مسابقات بودند.

دادگر: آیا برای دختران و زنان ایران که علاقمند به اتوموبیلرانی حرفه‌ای می‌باشند توصیه‌ای دارید؟
لاله: برای خانم‌هایی که علاقمند به شرکت در مسابقات اتومبیلرانی می‌باشند باید بگویم حضور در مسابقات و تمرینات، ابعاد وسیعی دارد. به عقیده من اگر کسی بخواهد در این قضیه به طور جدی وارد شود، می‌تواند به توسعه همه مهارت‌های زندگی‌اش کمک کند. در بحث‌هایی مثل پشتکار و خلاقیت و اعتماد به نفس و صبوری و سختکوشی، همه اینها ویژگی‌هایی هستند که در این ورزش و به نوعی در فرآیند مسابقه می‌توانند تقویت شوند. با توجه به اینکه خانم‌های ایرانی به جهت شرایط فرهنگی و عرفی معمولاً اعتماد به نفس پایین‌تری دارند و توجه کمتری نسبت به آنها در مقایسه با آقایان می‌شود، لذا اگر بخواهند آینده درخشان‌تری داشته باشند باید بتوانند به تقویت همه ابعاد شخصیتی خود بپردازند و تلاش‌شان بر این باشد که در هر جایگاهی هستند بهترین باشند. ورزش اتومبیلرانی از جمله ورزش‌هایی است که می‌تواند به همه ابعاد شخصیت انسان، ابعاد پررنگ‌تری بدهد و من به خانم‌هایی که دنبال هیجان هستند و می‌خواهند دقت و شجاعت آنها بالاتر برود و ریسک‌پذیری داشته باشند، حتماً توصیه می‌کنم ورزش اتومبیلرانی را امتحان کنند چون ریسک پذیری آن در حد متعارف است و می‌تواند به موفقیت‌های بزرگ منجر شود.

دادگر: پرافتخارترین لحظه زندگی خود را چه زمانی می‌دانید؟
لاله: پر افتخارترین لحظات زندگی من معمولاً لحظاتی است که در پایان مسابقه بر روی سکو می‌روم و کاپ قهرمانی را بالای سر می‌گیرم و تشویق مردم را می‌بینم. زمانی که طرفدارانم به من ابراز لطف می‌کنند و عکس دسته جمعی می‌گیرند و بگو بخند می‌کنند، در آن لحظه من انرژی که دارم را به آنها منتقل می‌کنم و این باعث خوشحالی من می‌شود. من فکر می‌کنم در طول زندگیم لحظات پر افتخار زیادی داشته‌ام. از لحاظ ورزشی همین‌ها بود که گفتم و در خانواده نیز ممکن است انسان کاری انجام دهد که در آن تجربه منحصر به فردی باشد و احساس غرور به آدم دست بدهد. در بحث تحصیلی هم همینطور. هر کسی می‌تواند پر افتخار ترین لحظه زندگی خودش را خودش خلق کند.

دادگر: برنامه شما برای آینده ورزشی‌تان چیست؟
لاله: دورنمای ورزشی من در آینده، ثبت کردن یک آکادمی بزرگ اتومبیلرانی است که در آنجا از حضور خانمها و آقایان در کنار هم استفاده کنم. افرادی که مهارت‌هایی دارند که می‌تواند در قالب یک مدرسه آکادمیک، به توسعه این ورزش کمک کنند. می‌خواهم خانم‌ها و آقایان در کنار هم از لذت این ورزش استفاده کنند و شاهد این باشم که با استفاده از تجربیات و دانش هم در این رشته، این آکادمی را از حالت ملی به حالت بین‌المللی درآورم. آرزو می‌کنم که شرایط اجرای این کار در داخل کشور برای من فراهم گردد. البته مقدمات کار را شروع کرده‌ام و در مسیرش هستم. امیدوارم که بتوانم با موفقیت به این هدف خودم برسم.

دادگر: اگر وارد این حرفه نمی‌شدید، انتخاب بعدی شما چه بود؟
لاله: انتخاب من می‌توانست پرواز و خلبانی باشد. هیجانات آن تقریبا مشابه هیجان اتومبیلرانی و مسابقات اتومبیل رانی است با این فرق که یکسری محدودیت‌هایی در اتومبیلرانی هست که مثلاً فقط می‌توان افقی حرکت کرد، ولی در پرواز این محدودیت وجود ندارد و در هر مسیری که بخواهید می‌توانید پرواز کنید و این
هیجان‌انگیزتر خواهد بود.

دادگر: شما به عنوان یک راننده حرفه‌ای سرعت، آیا در زمان رانندگی در شهر احساس محدودیت نمی‌کنید؟ تا بحال چندبار به خاطر سرعت زیاد جریمه شده‌اید؟

لاله: طبیعتاً رعایت قوانین برای همه افراد یک منفعت شخصی است و وضعیتی ایمن را برای او ایجاد می‌کند که احتمال خطر را پایین می‌آورد. با توجه به رشد روز به روز تعداد خودروها و انسان‌ها، ترافیک در حال افزایش است و به تبع آن استرس بیشتر می‌شود و رانندگی‌ها رو به تنش و استرس دارد در نتیجه ریسک رانندگی بالاتر می‌رود. آنچه که بتواند کمکی به این مسئله کمک کند رعایت قوانین و مقررات راهنمایی و رانندگی است. طبیعتاً هر جوانی در سن جوانی‌اش ممکن است قانون‌شکنی کرده باشد، من هم از این قانون مجزا نبوده‌ام. اما چند سالی است که سعی می‌کنم آنچه که شایسته و بایسته یک فرد حرفه‌ای است را اجرا کنم؛ احترام به قوانین نشانه شخصیت هر فرد می‌باشد طبیعتاً گاهی هم جریمه شده‌ام؛ به دلایل مختلف، شاید به دلیل مشغله فکری مثلاً کمربندم را نبسته باشم یا شاید ناگهان تلفن من زنگ بخورد و بدون فکر آن را جواب داده باشم و جریمه شده‌ام. گاهی نیز به خاطر اندک افزایش سرعت در جاده‌ها و خیابان‌ها جریمه شده‌ام که شاید به علت کم توجهی به محدودیت سرعت باشد. اینها چیزهایی است که اتفاق می‌افتد و اجتناب ناپذیر است و باعث جریمه شدن می‌شود.

دادگر: اگر می‌توانستید یک قانون را تغییر دهید، کدام قانون برای شما در اولویت می‌بود؟
لاله: اولین قانونی را که من تغییر خواهم داد قانون تساوی حقوق زن و مرد خواهد بود. در همه دنیا چنین است و به افراد، بنا به جنسیتشان ارزش نمی‌دهند بلکه بنا بر انسان بودنشان به آنها ارزش داده می‌شود، به توانمندی آنها و تلاش و پشتکار و سخت کوشی آنها امتیاز داده می‌شود. به شدت مخالف قوانینی هستم که با آن مواجه هستیم که در آن جنسیت شماره دو مربوط به خانم‌ها می‌باشد و این یک دلسردی در بسیاری از خانم‌ها ایجاد می‌کند. البته خانم‌هایی که هدفمند هستند و اهداف بزرگی دارند و سماجت و پشتکار خاصی برای رسیدن به هدف خود دارند، این موضوع که تساوی حقوق برای آنها وجود ندارد دلسردشان نمی‌کند. اما برخی خانم‌ها روحیه لطیف تر و ظریفتری دارند و بیشتر تحت تأثیر قوانین قرار گرفته و نقش اجتماعی آنها کمرنگ‌تر می‌شود. آنها وقتی خود را در اولویت دوم می‌بینند عقب‌نشینی می‌کنند و می‌پذیرند که باید حتماً توسط یک مرد حمایت شوند. البته من به هیچ عنوان فمینیست نیستم و با فلسفه فمینیستی هم مخالف هستم. همان‌گونه که در خلقت ما چنین است که قرار است همدیگر را کامل کنیم، معتقد هستم هیچ اختلاف حقوقی و برتری امتیازی نسبت به یکدیگر نباید داشته باشیم. نظر من تساوی حقوق زن و مرد می‌باشد.

In this article

Join the Conversation