به خانواده دادگر بپیوندید


Email/ایمیل
Name/نام

کار و کارگر

نام گذاری اولین دوشنبه ماه سپتامبر به عنوان روز کارگر و شناختن این روز به عنوان یک تعطیلی‌ رسمی‌ (آخرین تعطیلی‌ تابستان) در سراسر کانادا، جهت بزرگداشت نقش...

780
780
Share

نام گذاری اولین دوشنبه ماه سپتامبر به عنوان روز کارگر و شناختن این روز به عنوان یک تعطیلی‌ رسمی‌ (آخرین تعطیلی‌ تابستان) در سراسر کانادا، جهت بزرگداشت نقش کارگران در جامعه  است. از آن جا که امروزه ما در عصری زندگی‌ می‌کنیم که حق کارگران بر همگان آشکار و بدیهی‌ است، جای تعجب نیست که چرا تاریخچه‌ روز کارگر فقط در کتاب‌های تاریخ یافت می‌شود و اکثریت چیزی راجع به آن نمی‌دانند. روزی که امروز فقط به عنوان آخرین تعطیلی‌ رسمی‌ تابستان شناخته می‌شود، از یک جنبش کارگری و نمایش همبستگی‌ مردم در دسامبر سال ۱۸۷۲ در خیابان‌های تورنتو آغاز شده است. در این مقاله مختصری از تاریخچه و دستاوردهای این روز را می‌خوانیم .

تا به امروز گروه زیادی از مردم، جان خود را فدا کردند تا ازحق خود برای داشتن محیط کاری امن و جبران صدمات وارده، حقوق منصفانه و روابط عادلانه کاری بدون تبعیض، دفاع کنند. در این میان،  نقش اتحادیه‌های کارگری در بهبود و تغییر شرایط کاری در کانادا غیر قابل انکار است. بر طبق گفته‌ کن جرجتی “Ken Georgetti”، رهبر کنگره کارگران کانادایی، در اوایل سال ۲۰۰۸ حدود چهار و نیم میلیون کارگر(تقریبا ۲۶% از نیروی کار شهری)، عضو اتحادیه‌ها ‌بودند. همچنین بر طبق گفته‌ جرجتی، در ارتباط با قوانین مربوط به کار، کانادا نسبت به آمریکا از موقعیت بهتری برخوردار است؛ اما در مقایسه، اروپا و بخصوص کشورهای اسکاندیناوی، از استاندارد کاری بالاتری برای همه کارگران خود به نسبت کانادا برخوردار هستند.

در نیمه دوم قرن ۱۹، کانادا به سرعت در حال تغییر بود. مهاجرت در حال افزایش، شهرها در مرحله پرجمعیت شدن و اقتصاد و نیروی کار در گذری اساسی‌ به سوی صنعتی‌ شدن بود. هنگامی که ماشین‌ها جایگزین تعداد زیادی از کارگران ‌شدند، در صورت وجود هرگونه شکایت و یا اختلاف نظری از طرف کارگران، آنها به راحتی‌ کار خود را از دست می‌‌دادند. به این ترتیب، آنها نمی‌توانستند حتی با وجود کارمزد‌های پائین، هفته‌های کاری طولانی‌ و شرایط کاری سخت اعتراضی بکنند. این است وضع جامعه ائ‌‌ که در آن اولین اعتراضات مربوط به شرایط کاری در کانادا رخ می‌دهد.

تاریخچه‌ اولین روز کارگر در کانادا

تا نیمه دوم قرن ۱۹، فعالیت اتحادیه‌ها غیر قانونی‌ بود؛ چرا که قوانین حاکم برآنها قانون‌های بسیار قدیمی‌ بریتانیانی بودند که در انگلستان دیگر منسوخ شده بودند. اتحادیه چاپگران تورنتو پس از سه سال مذاکره بی‌حاصل با کارفرمایان خود جهت کمتر کردن ساعت‌های کاری هفته (برای داشتن روزهای کاری ۹ ساعته) در روز ۲۵ مارچ ۱۸۷۲ اعتصاب کرد. چند هفته بعد، در ۱۴ اپریل، تظاهراتی جهت نشان دادن حمایت مردم از این اتحادیه در تورنتو برگزار شد. در این میان، جرج براون، سیاستمدار کانادایی و ویرایشگر روزنامه “Toronto Globe” به انجام یکسری عملیات قانونی‌ برای خاموش کردن اعتصاب پرداخت و بدین ترتیب پلیس ۲۴ نفر از رهبران اعتصاب کنندگان را به اتهام توطئه دستگیر و زندان کرد. تظاهرات زیادی برای مخالفت با این دستگیری‌ها انجام شد و سرانجام نخست وزیر وقت آقای جان مک دونالد  “John A. Macdonald”  وعده داد‌ که قوانین غیرمتمدنانه‌ای‌‌ را که بر ضد اتحادیه‌ها بود، لغو کند. در روز ۱۴ جون ۱۸۷۲، پارلمان قانون اتحادیه‌های داد و ستد “Trade Unions Act” را تصویب کرد و وجود اتحادیه‌ها را کاملا قانونی‌ شمرد. شایان ذکر است که بسیاری از کارگران در این راستا شغل خود را از دست دادند و حتی به هدف اولیه خود یعنی روزهای کاری کوتاهتر و متعاقباً هفته‌های کاری کوتاهتر نرسیدند. اما درعوض، اعتصاب آنها نشان داد که کارگران می‌توانند با اتحادشان، توجه کارفرمایان، عموم مردم و از همه مهمتر رهبران سیاسی‌شان را جلب کنند. همچنین، این جریان به دیگر شهرهای کانادا نیز سرایت کرد و هفته‌های کاری کوتاهتر مهمترین خواسته اتحادیه‌های کارگری شد.

سرانجام تظاهرات برگزار شده در شهرهای مختلف کانادا در حمایت از حقوق کارگران منجر شد که در۲۳ جولای ۱۸۹۴، نخست وزیر وقت آقای ”John Thompson” روز کارگر را به عنوان یک تعطیلی‌ رسمی‌ در سراسر کانادا اعلام کند.

از مهم‌ترین دستاوردهای اتحادیه کارگران، می‌توان به  موارد زیر اشاره کرد:

قانون غرامت نیروی کار در انتاریو در سال ۱۹۱۴

انتاریو اولین ایالت در کانادا است که قانون غرامت کارگران را با برنامه بیمه اجتماعی استانی معرفی کرد. قبل از این قانون، تنها منبع کارگران صدمه دیده در کار، تعقیب قانونی‌ کارفرمایان برای صدمات وارده بود. اما هنگامی که  پرونده‌های حقوقی در این زمینه افزایش یافت، کارفرمایان از دولت درخواست کردند تا یک برنامه بیمه‌ برای حوادث صنعتی‌ در نظر بگیرد. دولت، کمیسیون سلطنتی را تصویب کرد تا توسط “Sir William Meredith” هدایت شود. در گزارش نهایی منتشر شده در سال ۱۹۱۳، “Meredith” پیشنهاد کرد که کارگران از حق خود برای تعقیب قانونی،‌ در قبال غرامت دریافتی بگذرند. او همچنین به پشتیبانی‌ از “Insurance No-Fault” پرداخت. این قانون بعد از پیشنهادات او طرح ریزی شد.

قانون سلامت شغلی‌ در ساسکاچوان در سال ۱۹۷۲

ساسکاچوان، قانون سلامت شغلی‌ که اولین قانون از نوع خود در آمریکای شمالی به شمار می‌رود را تصویب کرد. این قانون ۳ حق عمده را برای کارگران قائل می‌شود: حق آشنایی با خطرات در محیط کار، حق خودداری کردن از انجام کار غیر ایمن و حق شرکت در تصمیمات مرتبط با سلامت و امنیت از طریق کمیته محیط کار. به این ترتیب، این قانون سلامت و امنیت محیط کار را مسئولیت مشترک مدیران و کارگران می‌داند و چهارچوبی را برای قوانین آینده می‌سازد.

حکم دادگاه عالی‌ کانادا بر لایحه ۲۹ در سال ۲۰۰۷

دادگاه عالی‌ کانادا تصویب کرد که دولت بریتیش کلمبیا منشور حقوق انسانی‌ را با معرفی‌ قانونی‌ که به طور غیر منصفانه‌ای بر روی خدمات درمانی اتحادیه‌ها  و سرویس‌های اجتماعی کارمندان تاثیر دارد، نقض کرده است. لذا در پاسخ سریعاً قانونی‌ جهت بهبود سرویس‌های اجتماعی و خدمات درمانی به تصویب رسید.

در آخر می‌توان گفت که اگر چه در طی‌گذشت این سالیان، نگرش مردم کانادا نسبت به روز کار و کارگر تغییر فراوانی‌ کرده است، اما همچنان اهمیت بزرگداشت آن بر همگان آشکار است.چرا که این روز نمایانگر اراده مردم، برای تعیین سرنوشت خود، جامعه و شرایط کاری که در آن زندگی‌ می‌‌کنند، است.

نویسنده: نیلوفر خسروی

In this article